Σκέψεις του Νικολάκη Ζεγκίνογλου για θρησκεία και ενοχές

Ο Νικολάκης Ζεγκίνογλου, σε μια πρόσφατη συνέντευξή του, εξέφρασε την τύχη του που μεγάλωσε σε ένα οικογενειακό περιβάλλον όπου η θρησκεία δεν όριζε την καθημερινότητά τους. Όπως είπε, οι παραδόσεις ήταν περισσότερο εθιμοτυπικές και όχι συνυφασμένες με τη ζωή τους.

Η σχέση του με τις ενοχές

Με αφορμή την τηλεοπτική σειρά «Το παιδί» στην ΕΡΤ, ο ηθοποιός μίλησε με τον δημοσιογράφο Γιώργο Παπαϊωάννου για τη σχέση του με τις ενοχές. Όταν ρωτήθηκε αν νιώθει ενοχές, απαντά με σιγουριά: «Όχι πλέον». Η δουλειά που έχει κάνει, τόσο μόνος του όσο και με τη βοήθεια ειδικών, τον έχει βοηθήσει να ξεπεράσει αυτό το συναίσθημα.

Οι ρίζες των ενοχών

Αναφερόμενος στις ρίζες αυτών των ενοχών, σημειώνει πως προέρχονται από την παιδική ηλικία. «Από μικρός έμαθα να βάζω τον εαυτό μου πίσω για να ευχαριστώ τους άλλους», εξηγεί, δίνοντας παραδείγματα τέτοιων πιέσεων, όπως «δώσε φιλάκι στον παππού για να μη στενοχωρηθεί» ή «κάνε αυτό για να μη στενοχωρήσεις τον μπαμπά».

Η εντύπωση από την εκκλησία

Ο Νικολάκης μοιράστηκε μια χαρακτηριστική εμπειρία από τη ζωή του που αφορά τη θρησκεία. «Η γιαγιά μου ήταν πολύ θρήσκα», είπε, αναφέροντας ότι όταν τον πήρε μαζί της στην εκκλησία, οι άλλοι πιστοί ζήτησαν να τον πάρουν πίσω. Θυμάται την εικόνα της γιαγιάς του να κάνει μετάνοιες, την οποία και μιμήθηκε με χιούμορ, λέγοντας ότι το έκανε σαν «αερόμπικ». Όπως τόνισε, για εκείνον ο ρόλος της Εκκλησίας είναι να ενώνει τους ανθρώπους γύρω από κοινές παραδόσεις και έθιμα.

Η σοφία της παράδοσης

Ο Νικολάκης Ζεγκίνογλου, λοιπόν, δεν βλέπει τη θρησκεία ως μια αυστηρή ρύθμιση της ζωής του, αλλά με μια πιο χαλαρή, κοινωνική διάθεση. «Είμαι τυχερός γιατί μεγάλωσα σε ένα περιβάλλον όπου η πίστη δεν ήταν δόγμα», επισημαίνει, αντικατοπτρίζοντας τη δική του προσέγγιση στις παραδόσεις και την κουλτούρα.