Αναζητώντας την ισορροπία ανάμεσα στις ενοχές και τη θρησκεία
Συζητώντας για την τηλεοπτική σειρά «Το παιδί» που προβάλλεται στην ΕΡΤ, ο Νικολάκης Ζεγκίνογλου αποκάλυψε τις εμπειρίες του γύρω από τις ενοχές και τη θρησκεία σε πρόσφατη συνέντευξή του στο περιοδικό Gala. Όπως τόνισε, η ανατροφή του ήταν μια μίξη παραδόσεων και εθίμων, αφήνοντας έτσι ένα ιδιαίτερο αποτύπωμα στην προσωπικότητα του.
Η παιδική ηλικία και οι ενοχές
Ο ίδιος περιγράφει την παιδική του ηλικία ως μια περίοδο γεμάτη προσδοκίες από τους γύρω του. “Νομίζω ότι όλοι μας έχουμε βιώσει ενοχές κατά τη διάρκεια της ζωής μας. Ειδικά όταν μας λένε να κάνουμε πράγματα για να ευχαριστήσουμε τους άλλους”, δήλωσε. Οι φράσεις όπως «δώσε φιλάκι στον παππού» είναι χαρακτηριστικές του τρόπου που άρχισε να μπαίνει πίσω από τις ανάγκες των άλλων. Αυτό, όπως εξηγεί, καθόρισε σε μεγάλο βαθμό την προσωπικότητά του.
Η καλλιέργεια της θρησκείας στην οικογένειά του
«Αισθάνομαι πολύ τυχερός που μεγάλωσα σε οικογένεια όπου η θρησκεία ήταν περισσότερο μια εθιμοτυπία», πρόσθεσε. Μάλιστα, μίλησε και για τη θρησκευτική παράδοση της γιαγιάς του, η οποία ήταν ιδιαίτερα προσηλωμένη στη πίστη. Έχουν υπάρξει στιγμές που η γιαγιά του τον πήρε στην εκκλησία, κάτι που όπως εξομολογείται, τον έκανε να νιώθει λίγο ξένο. “Είχα δει να κάνει μετάνοιες και τις έκανα κι εγώ, σαν αερόμπικ”, σχολίασε με χιούμορ, προσδιορίζοντας έτσι τη σχέση του με τη θρησκεία.
Εκκλησία: χώρος παράδοσης και κοινότητας
Ο Ζεγκίνογλου τονίζει ότι για εκείνον, ο ρόλος της Εκκλησίας δεν είναι μόνο θρησκευτικός, αλλά και κοινωνικός, συμβάλλοντας στη συγκέντρωση ανθρώπων γύρω από παραδόσεις και εθιμοτυπίες. «Βλέπω την Εκκλησία ως έναν χώρο που ενώνει τους ανθρώπους. Αυτό είναι που έχει σημασία», πρόσθεσε, αναδεικνύοντας την αξία της κοινότητας.
Η ωρίμανση και η αυτογνωσία
Αναφορικά με το πώς έχει καταφέρει να διαχειριστεί τις ενοχές του, ο Νικολάκης αναφέρει ότι έχει κάνει πολλή δουλειά πάνω σε αυτό, με την υποστήριξη ειδικών και την αυτογνωσία του. Καταλήγει λέγοντας ότι είναι πλέον σε μια φάση της ζωής του που δεν αισθάνεται πλέον βαριά φορτία από ενοχές, γεγονός που του επιτρέπει να ζει πιο ελεύθερα.
