Μια μελέτη αποδεικνύει πόσο σημαντική είναι η επιγενετική για την παραγωγή ινσουλίνης και γλυκαγόνης στο διαβήτη τύπου 2
Ερευνητές από το Πανεπιστήμιο Λουντ της Σουηδίας έχουν αναλάβει μία από τις πιο λεπτομερείς καταγραφές της επιγενούς δομής που επηρεάζει την παραγωγή ινσουλίνης και γλυκαγόνης. Η μελέτη, η οποία δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Nature Metabolism, ρίχνει φως στον τρόπο με τον οποίο οι χημικές αλλαγές στο DNA επηρεάζουν τα κύτταρα του παγκρέατος που ρυθμίζουν τα επίπεδα σακχάρου στο αίμα.
Πώς οι επιγενετικές αλλαγές επηρεάζουν την παραγωγή ορμονών
Κάθε κύτταρο στο σώμα μας έχει τον ίδιο συνδυασμό γονιδίων, αλλά αξιοποιεί διαφορετικά γονίδια για την ανάπτυξή του σε διαφορετικούς τύπους κυττάρων. Το επιγενετικό περιβάλλον έχει κεντρικό ρόλο σε αυτή τη διαδικασία, ενεργοποιώντας ή απενεργοποιώντας γονίδια ανάλογα με τον τύπο του κυττάρου. Η ινσουλίνη και η γλυκαγόνη, οι δύο ορμόνες που ρυθμίζουν τη γλυκόζη στο αίμα, παράγονται από τα βήτα και άλφα κύτταρα του παγκρέατος αντίστοιχα. Όταν η ισορροπία ανάμεσα σε αυτές τις ορμόνες διαταράσσεται, αυξάνεται ο κίνδυνος ανάπτυξης διαβήτη τύπου 2.
Μια πρωτοποριακή μελέτη με υποσχόμενα αποτελέσματα
Αναλύοντας εκατοντάδες χιλιάδες κύτταρα από 24 άτομα, τόσο με διαβήτη όσο και χωρίς, οι ερευνητές στη Λουντ ήταν σε θέση να καταγράψουν πώς οι επιγενετικές δομές ελέγχουν την δραστηριότητα των γονιδίων και πώς αυτές οι διαδικασίες μεταβάλλονται στον διαβήτη. Η έρευνα αυτή είναι η πρώτη που περιγράφει λεπτομερώς τις επιγενετικές αλλαγές ανά κύτταρο, αποκαλύπτοντας πώς αυτές επηρεάζουν την παραγωγή ορμονών.
Η σημασία της μελέτης για το μέλλον της θεραπείας του διαβήτη
Η μελέτη επεσήμανε ένα σημαντικό εύρημα σχετικά με τον μεταγραφικό παράγοντα ONECUT2, ο οποίος βρέθηκε να είναι επιγενετικά αυξημένος στα βήτα κύτταρα από άτομα με τύπου 2 διαβήτη. Αυτή η αύξηση επηρεάζει την παραγωγή ενέργειας από τα βήτα κύτταρα και, κατά συνέπεια, την ικανότητά τους να απελευθερώνουν ινσουλίνη, γεγονός που μπορεί να συμβάλλει στην εξέλιξη της ασθένειας.
Δημιουργώντας νέες δυνατότητες για θεραπείες
Η Charlotte Ling, καθηγήτρια επιγονιδιολογίας και επικεφαλής της μελέτης, τόνισε ότι οι ευρήματα αυτά προσφέρουν μία πιο εις βάθος κατανόηση των μηχανισμών κατάρρευσης της λειτουργίας των βήτα κυττάρων στον διαβήτη και μπορούν να οδηγήσουν σε νέους, πιο εξατομικευμένους στόχους για θεραπείες στο μέλλον. Αν καταφέρουμε να ελέγξουμε τις επιγενετικές αλλαγές, αυτό θα μπορούσε να ανοίξει τον δρόμο για νέες θεραπευτικές προσεγγίσεις που θα στοχεύουν στους συγκεκριμένους τύπους κυττάρων που πλήττονται από τον διαβήτη.
Η έρευνα θα συνεχιστεί με στόχο να ανακαλύψουν ποιοί από τους επιγενετικούς παράγοντες μπορούν να αναστραφούν και αν αυτό θα βοηθήσει τα βήτα κύτταρα να επανέλθουν στη φυσιολογική τους λειτουργία στο πλαίσιο του διαβήτη.
