Η έρευνα DNA αποκαλύπτει την αληθινή αιτία πτώσης της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας
Μια νέα γονιδιωματική μελέτη ανατρέπει τις παραδοσιακές αντιλήψεις σχετικά με την κατάρρευση της Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, υποδεικνύοντας ότι αυτή δεν συνοδεύτηκε από βίαιες «βαρβαρικές εισβολές», αλλά από μια σταδιακή κοινωνική ανάμειξη του πληθυσμού. Οι ανακαλύψεις αυτές ίσως προσφέρουν νέα διάσταση στην κατανόηση μιας από τις πιο κομβικές περιόδους της ευρωπαϊκής ιστορίας.
Η πτώση και η έρευνα
Όταν ο Οδόακρος, γερμανικής καταγωγής ηγεμόνας, εκθρόνισε τον νεαρό αυτοκράτορα Ρωμύλο Αυγουστίνο το 476 μ.Χ., υποδείκνυε το τέλος μιας εποχής. Ωστόσο, οι επιστήμονες τώρα αρχίζουν να αμφισβητούν την αναγνωρισμένη αφήγηση περί μαζικής βίας και επιδρομών. Στην ερευνητική εργασία που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Nature, αναλύθηκαν δείγματα DNA από 258 ανθρώπους που θάφτηκαν στις περιοχές της σημερινής νότιας Γερμανίας, κυρίως στη Βαυαρία και την Έσση. Οι συμμετέχοντες έζησαν κατά τη διάρκεια μιας κρίσιμης περιόδου, μεταξύ 450 και 620 μ.Χ.
Γενετικές αλλαγές την εποχή της μετάβασης
Ο Γιόαχιμ Μπούργκερ, ανθρωπολόγος και γενετιστής πληθυσμών στο Πανεπιστήμιο Γιοχάνες Γκούτενμπεργκ του Μάιντς, επισημαίνει την «εντυπωσιακή ακριβή σύμπτωση» του χρόνου της γενετικής μεταβολής και της πτώσης της Ρώμης. Όπως δείχνουν τα ευρήματα, ομάδες από τη βόρεια Ευρώπη άρχισαν νωρίς να μετακινούνται προς τα ρωμαϊκά σύνορα, και η εγκατάστασή τους εκεί τελικά οδήγησε σε κοινωνική αλληλεπίδραση με τους ντόπιους.
Δημόσια ζωή και κοινωνικά χαρακτηριστικά
Σύμφωνα με τους ερευνητές, οι γάμοι σε διάφορες κοινότητες ήταν περιορισμένοι κατά τη διάρκεια της ρωμαϊκής περιόδου, όμως αυτό άλλαξε με την κατάρρευση της κεντρικής εξουσίας. Η επιτάχυνση της επιμειξίας συνέβη μέσω γάμων και καθημερινής συμβίωσης, δημιουργώντας μια νέα κοινωνία στην πρώιμη Μεσαία εποχή. Αυτή η κοινωνική αλλαγή ακολουθήθηκε από μια γενετική διαμόρφωση που αντικατοπτρίζει τις σημερινές πληθυσμιακές χαρακτηριστικές της κεντρικής Ευρώπης.
Κοινωνικές δομές και επιρροές
Η μελέτη καταδεικνύει επίσης ότι ο μέσος όρος ζωής σε εκείνη την περίοδο κυμαινόταν γύρω στα 40 χρόνια για τις γυναίκες και 43 για τους άνδρες, με την παιδική θνησιμότητα να παραμένει υψηλή. Οι οικογένειες ήταν μονογαμικές και οι γάμοι μεταξύ στενών συγγενών αποφεύγονταν, γεγονός που συνδέεται με την επιρροή του Χριστιανισμού, που είχε ήδη καθιερωθεί ως η επίσημη θρησκεία του ρωμαϊκού κράτους.
Μια νέα ευρωπαϊκή πραγματικότητα
Σύμφωνα με τους ερευνητές, μέχρι τον 7ο αιώνα είχε διαμορφωθεί ένα νέο γενετικό προφίλ στην περιοχή, που έφερε σημαντικές ομοιότητες με τις σημερινές κοινότητες της κεντρικής Ευρώπης. Έτσι, η πτώση της Ρώμης δεν σήμαινε μόνο την κατάρρευση ενός κράτους, αλλά και τη γέννηση της Ευρώπης όπως την κατανοούμε σήμερα.
