Διαψεύδεται το φαινόμενο της ‘αναπήδησης παχυσαρκίας’ στα παιδιά
Μια πρόσφατη μελέτη, που θα παρουσιαστεί στο Ευρωπαϊκό Συνέδριο Παχυσαρκίας στην Κωνσταντινούπολη, αποκαλύπτει ότι η θεωρία της ‘αναπήδησης παχυσαρκίας’ μπορεί να μην ισχύει. Σύμφωνα με νέα δεδομένα που δημοσιεύονται στο Journal of Nutrition, οι αλλαγές στο δείκτη μάζας σώματος (BMI) των παιδιών οφείλονται στην αύξηση της μυϊκής μάζας και όχι στην μείωση του σωματικού λίπους, όπως πιστευόταν μέχρι σήμερα. Υπεύθυνος της μελέτης είναι ο καθηγητής Andrew Agbaje από το Πανεπιστήμιο της Ανατολικής Φινλανδίας.
Η θεωρία της ‘αναπήδησης παχυσαρκίας’
Η έννοια του φαινομένου εισήχθη το 1984 από τη Γαλλίδα ερευνήτρια Marie Françoise Rolland-Cachera, η οποία παρατήρησε μια σειρά από μεταβολές στο BMI των παιδιών. Είχε προταθεί πως η πτώση του BMI πριν την ηλικία των 5,5 ετών συνδέεται με υψηλότερη παχυσαρκία στην εφηβεία. Ωστόσο, οι νεότερες αναλύσεις από τον καθηγητή Agbaje αμφισβητούν αυτές τις παλιές παραδοχές, υπογραμμίζοντας ότι η ‘αναπήδηση’ είναι μέρος της φυσιολογικής ανάπτυξης των παιδιών.
Αναλύσεις και νέα δεδομένα
Η μελέτη χρησιμοποίησε τον λόγο περιφέρειας μέσης προς ύψος (WHtR) για να μετρήσει τη σωματική λιτότητα με υψηλή ακρίβεια. Αναλύθηκαν δεδομένα από 2.410 παιδιά ηλικίας 2 έως 19 ετών, αποδεικνύοντας ότι δεν υπάρχει καμία ένδειξη για την ύπαρξη του φαινομένου ‘αναπήδησης παχυσαρκίας’. Ο καθηγητής εξηγεί ότι οι προηγούμενες συσχετήσεις του πρώιμου BMI με την παχυσαρκία στη μετέπειτα ζωή είναι παραπλανητικές.
Κλινικές παρεμβάσεις και αποτελέσματα
Αρκετές κλινικές δοκιμές έχουν εξετάσει τυχόν τρόπους παρέμβασης σε αυτό το φαινόμενο, και σύμφωνα με τα ευρήματα του Agbaje, καμία παρέμβαση δεν επηρέασε τη ‘χρονική στιγμή’ αυτής της αναπήδησης. Σε μια από τις μελέτες, που ξεκίνησε από τη βρεφική ηλικία και συνεχίστηκε έως την ηλικία των 20 ετών, τα αποτελέσματα έδειξαν ότι η διατροφή και η εκπαίδευση σχετικά με την υγιεινή διατροφή δεν άλλαξαν την αναπτυξιακή πορεία των παιδιών.
Σημασία των ευρημάτων
Τα ευρήματα αυτά έχουν σημαντικές επιπτώσεις για επαγγελματίες υγείας και γονείς, καθώς αλλάζουν τον τρόπο που προσεγγίζουμε τη διαχείριση της παιδικής παχυσαρκίας. Η αποδοχή της αλήθειας ότι η ‘αναπήδηση’ είναι φυσιολογική και όχι παθολογική μπορεί να βοηθήσει στην αποφυγή λανθασμένων στρατηγικών παρέμβασης. Αυτό σημαίνει ότι οι προσπάθειες για την πρόληψη της παχυσαρκίας θα πρέπει να εστιάζουν σε άλλες αναπτυξιακές παραμέτρους και όχι σε μια θεωρητική ‘παχυσαρκία’ που ίσως δεν είναι καν υπαρκτή.
