Δύο περιοχές του εγκεφάλου εμπλέκονται στη ναρκοληψία
Για σχεδόν 25 χρόνια, οι επιστήμονες πίστευαν ότι γνώριζαν την αιτία της πιο σοβαρής μορφής ναρκοληψίας. Ωστόσο, μια νέα μελέτη από το UCLA Health προτείνει ότι οι γνώσεις τους ήταν μισές.
Η ανακάλυψη της δεύτερης περιοχής
Σύμφωνα με τη μελέτη που δημοσιεύθηκε στο Nature Communications, οι ερευνητές ανακάλυψαν ότι η ναρκοληψία με ξαφνική απώλεια μυϊκής δύναμης, γνωστή ως καταπληξία, σχετίζεται με την εκφύλιση νευρώνων σε δύο περιοχές του εγκεφάλου και όχι μόνο σε μία. Η ομάδα αυτή ήταν αυτή που το 2000 αναγνώρισε αρχικά ότι η απώλεια νευρώνων από τον υποθάλαμο προκαλεί τη ναρκοληψία.
Αιτίες και συμπτώματα της ναρκοληψίας
Η κατάσταση αυτή έχει κυρίως αποδοθεί στην απώλεια νευρώνων στον υποθάλαμο, οι οποίοι παράγουν τη χημική ουσία η οποία ρυθμίζει την εγρήγορση. Οι ερευνητές χρησιμοποίησαν συνδυασμό νεκρών εγκεφαλικών ιστών και ζωικών μοντέλων για να αναδείξουν την εκφύλιση νευρώνων σε μια δεύτερη κρίσιμη περιοχή στον εγκέφαλο, γνωστή ως locus coeruleus.
Πώς επιδρά ο locus coeruleus
Ο locus coeruleus είναι υπεύθυνος για την παραγωγή νορεπινεφρίνης, ενός νευροδιαβιβαστή που εμπλέκεται στην εγρήγορση και τη ρύθμιση του μυϊκού τόνου. «Ο locus coeruleus έχει και ανοδικές συνδέσεις που συμβάλλουν στην εγρήγορση, και καθοδικές που βοηθούν στη διατήρηση του μυϊκού τόνου», δήλωσε ο Θωμάς Θαννικαλ, πρώτος συγγραφέας της μελέτης.
Στοιχεία που ενδυναμώνουν την έρευνα
Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι οι ασθενείς με ναρκοληψία είχαν, κατά μέσο όρο, 46% λιγότερους νευρώνες στον locus coeruleus σε σύγκριση με υγιείς μάρτυρες. Αυτοί οι εναπομείναντες νευρώνες ήταν περίπου 18% μεγαλύτεροι από το κανονικό, υποδεικνύοντας ότι οι επιζώντες κύτταρα πρέπει να εργάζονται σκληρότερα για να αναπληρώσουν την απώλεια.
Σημαντικές συνέπειες για την κατανόηση της πάθησης
Η μελέτη ενισχύει τη θεωρία ότι η ναρκοληψία μπορεί να σχετίζεται με μια διαδικασία που οφείλεται στο ανοσοποιητικό σύστημα, καθώς παρατηρήθηκε αυξημένος αριθμός μικρογλοιακών κυττάρων στον locus coeruleus. Τα αποτελέσματα αναδεικνύουν ότι η απώλεια των νευρώνων αυτών μπορεί να είναι μέρος ενός ξεχωριστού χαρακτηριστικού της ανθρώπινης νόσου, αντί να είναι απλώς συνέπεια της απώλειας των υποθαλαμικών νευρώνων.
