Αναδρομή στον Νίκο Συμιγδαλά και όραμά του για την Αεροπορία Αιγαίου
Πρόσφατα, ο κόσμος της αεροπορίας θρηνεί την απώλεια ενός πραγματικού οραματιστή. Ο Νίκος Συμιγδαλάς, όπως ανακοίνωσε το Πολιτιστικό Κέντρο Εργαζομένων της Ολυμπιακής Αεροπορίας, δεν συνεχίζει την πορεία του στις αιθέρες, αφήνοντας πίσω του μια κληρονομιά που συνδέεται άρρηκτα με την ελληνική αεροπορική ιστορία. Ξεκίνησε την πορεία του ως ανεμοπόρος και υπήρξε ένας από τους ιδρυτές της Αερολέσχης Αθηνών, Πειραιώς και Ανεμολέσχης Αθηνών.
Μια ζωή αφιερωμένη στην αεροπορία
Ωστόσο, αυτό που τον διακρίνει είναι η δημιουργία και η υλοποίηση ενός σημαντικού project: η ενσωμάτωσή των Κυκλαδονησίων κάτω από την «Αεροπορία Αιγαίου». Ένα όνειρο που χρονολογείται από το 1965 και για το οποίο βρέθηκε σε αντιπαράθεση με μεγάλες μορφές, όπως τον Ωνάση και την «Ολυμπιακή». Αργότερα, συνεργάστηκε με τον γιο του για να το φέρει στη ζωή.
Η γέννηση της «Αεροπορίας Αιγαίου»
Με την ίδρυση της «Αεροπορίας Αιγαίου», τα πρώτα βήματα έγιναν με δύο αεροσκάφη που αγοράστηκαν μέσω δημοπρασίας του ΝΑΤΟ. Τα καλλιτεχνικά σήματα των αεροπλάνων, ένας μεγάλος και ένας μικρός γλάρος, αποτελούν πλέον την έμπνευση πίσω από το σήμα της «Aegean Airlines». Ένας παραξενισμός βαθιά ριζωμένος στην ελληνική αεροπορία, η ιστορία αυτή δημιουργεί την αίσθηση ότι η αεροπορία μπορεί να είναι συνώνυμο του ρομαντισμού και του οράματος.
Τα συναισθήματα ενός γιου
Ο γιος του, Αντώνης Συμιγδαλάς, μοιράζεται τη μοναδική αυτή πορεία με συγκίνηση. «Η ιστορία μας δεν ήταν ποτέ απλώς μια επιχειρηματική διαδρομή», δηλώνει. «Ήταν μια δημιουργική αναζήτηση, που μας προσέφερε αξίες και διδαχές». Τονίζει την προσωπική του εκτίμηση για τον πατέρα του, έναν άνθρωπο γεμάτο ιδέες και όραμα.
Ένα ταξίδι που συνεχίζεται μέσα από τις αναμνήσεις
Η «πτήση» αυτή, το ταξίδι του Νίκου Συμιγδαλά και του γιου του, δεν ήταν μονάχα μια τεχνική διαδικασία αλλά και μια δοκιμασία που αναδεικνύει τις ανθρώπινες αξίες. Ο Νίκος Συμιγδαλάς κατάφερε να κερδίσει μια θέση στην ιστορία της ελληνικής πολιτικής αεροπορίας και το φωτεινό του όραμα συνεχίζει να ζει μέσα από τις μνήμες του γιου του. «Ο πατέρας μου γεννήθηκε το 1931 και είχε μια ζωή γεμάτη προκλήσεις», καταλήγει ο Αντώνης, υπογραμμίζοντας την ισχυρή κληρονομιά που άφησε πίσω του αυτούς τους αιώνες.
