Ο Νικολάκης Ζεγκίνογλου μοιράζεται τις μνήμες του από την παιδική του ηλικία
Είναι αναμφισβήτητο ότι όλοι μας έχουμε μεγαλώσει με κάποιες προσδοκίες και ενοχές, ιδιαίτερα όταν πρόκειται για τις οικογενειακές σχέσεις. Ο Νικολάκης Ζεγκίνογλου, ο γνωστός ηθοποιός, πρόσφατα μοιράστηκε τις σκέψεις του σχετικά με την θρησκεία και την παιδική του ζωή σε μια συνέντευξη που παραχώρησε στο περιοδικό Gala και στον δημοσιογράφο Γιώργο Παπαϊωάννου, συνδέοντας τα βιώματά του με τη νέα τηλεοπτική σειρά «Το παιδί» στην ΕΡΤ.
Η σχέση του με τις ενοχές
Ο Νικολάκης αναφέρεται στο ζήτημα των ενοχών, τονίζοντας ότι πλέον δεν τις βιώνει. “Όχι, δεν είμαι πλέον ενοχικός”, δήλωσε με σιγουριά, επισημαίνοντας ότι η προσωπική του ανάπτυξη προήλθε από πολλές προσπάθειες και τη βοήθεια ειδικών. Αυτό που έχει παρατηρήσει είναι ότι οι ενοχές προέρχονται συχνά από την παιδική ηλικία, όπου οι γονείς προσπαθούν να μας καθοδηγήσουν, λέγοντας φράσεις όπως “δώσ’ του ένα φιλάκι για να μη στενοχωρηθεί”.
Η θρησκεία στην οικογένειά του
Όσον αφορά τη θρησκεία, ο ηθοποιός αναφέρει ότι ανέπτυξε μια μάλλον επιφανειακή σχέση με αυτήν. “Είμαι πολύ τυχερός που μεγάλωσα σε μια οικογένεια όπου η θρησκεία ήταν περισσότερο εθιμοτυπική, παρά καθοριστική στη ζωή μας”, δήλωσε. Αξιοσημείωτο είναι ότι η γιαγιά του ήταν ιδιαίτερα θρήσκα. Παρά την σαφή πίστη της, ο Νικολάκης θυμάται με χιούμορ την εμπειρία του στην εκκλησία: “Μια φορά με πήρε μαζί της και οι παπάδες είπαν ‘πάρτε τον πίσω’. Εγώ έκανα τις μετάνοιες σαν να ήμουν σε αερόμπικ!”.
Η προσωπική του αντίληψη για την Εκκλησία
Για εκείνον, η Εκκλησία πρέπει να είναι ένας τόπος συνάντησης, όπου οι άνθρωποι μπορούν να μοιραστούν κοινές παραδόσεις και έθιμα. “Αυτός είναι ο ρόλος της κατά τη γνώμη μου”, δήλωσε, αφήνοντας να φανεί ότι η θρησκεία δεν ήταν ποτέ το κέντρο της ύπαρξής του, αλλά μάλλον μια έννοια γεμάτη αναμνήσεις και συναισθήματα.
Συμπερασματικά
Η συνέντευξη του Νικολάκη Ζεγκίνογλου, γεμάτη προσωπικές ιστορίες και σκέψεις, μας προσκαλεί να αναλογιστούμε τη δική μας σχέση με τις ενοχές και τη θρησκεία, καθώς και τη μορφή που αυτές αποκτούν μέσα από τις οικογενειακές μας παραδόσεις. Σίγουρα, είναι ένας πολιτισμικός καθρέφτης των αξιών και των εθίμων μας, και την ίδια στιγμή, μια υπενθύμιση ότι η ανάπτυξή μας εξαρτάται από την ικανότητά μας να ξεπερνάμε τις ενοχές για να βρούμε την αληθινή μας ταυτότητα.
