Η σχέση του Νικολάκη Ζεγκίνογλου με θρησκείες και ενοχές

Σε μια πρόσφατη συνέντευξή του, ο ηθοποιός Νικολάκης Ζεγκίνογλου αποκάλυψε πτυχές της παιδικής του ηλικίας και της οικογένειάς του, εστιάζοντας στην επιδραστικότητα της θρησκείας στη ζωή του. Με αφορμή την εμφάνισή του στην τηλεοπτική σειρά «Το παιδί» της ΕΡΤ, ανέφερε ότι ήταν τυχερός που μεγάλωσε σε ένα περιβάλλον όπου η θρησκεία παρέμενε κυρίως σε επίπεδο εθιμοτυπίας.

Η επιρροή της παιδικής ηλικίας

«Είμαι πολύ τυχερός καθώς η θρησκεία δεν υπήρξε το επίκεντρο της ζωής μας», σημείωσε ο Ζεγκίνογλου. Χαρακτήρισε τη γιαγιά του ως ιδιαίτερα θρήσκα, ωστόσο διευκρίνισε ότι αυτό δεν καθόρισε τη δική του πορεία. «Μια φορά με πήρε μαζί της στην εκκλησία και οι ιερείς είπαν ‘πάρτε τον πίσω’. Έκανα μετάνοιες ακολουθώντας τη γιαγιά μου, αλλά περισσότερο σαν να συμμετείχα σε αερόμπικ», θυμήθηκε γελώντας, προσθέτοντας ότι για αυτόν η Εκκλησία είναι ένας τόπος που ενώνει ανθρώπους γύρω από κοινές παραδόσεις.

Η διαχείριση των ενοχών

Στη συνέντευξή του, ο νεαρός ηθοποιός μίλησε επίσης για την έννοια των ενοχών στη ζωή του, αποκαλύπτοντας ότι έχει εργαστεί πάνω σε αυτό το ζήτημα. «Όχι, δεν νιώθω ενοχές πλέον», δήλωσε με σιγουριά. Οι ενοχές, όπως εξήγησε, προέρχονται συχνά από τις εντολές και τις προσδοκίες που βιώνουμε από μικρή ηλικία. «’Δώσε φιλάκι στον παππού για να μη στενοχωρηθεί’, ‘κάνε το αυτό για να μην τον λυπήσεις’… Έτσι θέτεις τον εαυτό σου σε δεύτερη μοίρα, προσπαθώντας να ευχαριστήσεις τους άλλους».

Μια κοινή εμπειρία

Κλείνοντας, ο Ζεγκίνογλου τόνισε πως αυτές οι καταστάσεις δεν αφορούν μόνο τον ίδιο αλλά πολλούς γύρω μας. «Νομίζω ότι όλοι μας έχουμε ζήσει παρόμοιες σκέψεις και εμπειρίες. Είναι κάτι που είναι μέρος της ανθρώπινης φύσης», δήλωσε, αναγνωρίζοντας τη συνάφεια των αντιφάσεων που μπορεί να προκύπτουν από την πίστη και τις προσδοκίες αυτών που αγαπάμε.