Ταξίδια Αλληλεγγύης στην Αφρική: Όταν ο κόσμος μικραίνει και η καρδιά μεγαλώνει
Τα τελευταία χρόνια, είχα την ευκαιρία να συμμετάσχω σε τέσσερα ταξίδια αλληλεγγύης με την ActionAid: δύο στη Ρουάντα, ένα στη Γκάνα και ένα στην Τανζανία. Κάθε ένα από αυτά τα ταξίδια αποτέλεσε μια μοναδική εμπειρία, που δεν μπορείς να κατανοήσεις μόνο μέσω εικόνων ή στατιστικών. Η αληθινή εικόνα αποκαλύπτεται μόνο όταν βρεθείς δίπλα στους ανθρώπους, μέσα στις κοινότητες και στις καθημερινές τους συνθήκες.
Μια διαφορετική προοπτική
Ως γιατρός, αν και οι αποστολές αυτές δεν είχαν ιατρικό χαρακτήρα, δεν μπορούσα να αγνοήσω τις τοπικές δομές υγείας. Επισκέφτηκα κλινικές με περιορισμένο εξοπλισμό και νοσοκομεία που αγωνίζονταν με ελλείψεις. Παρά τις δυσκολίες, οι επαγγελματίες υγείας εργάζονται με αυταπάρνηση, μετατρέποντας το ελάχιστο σε αρκετό. Αυτές οι εικόνες σε κάνουν να συνειδητοποιήσεις πόσα θεωρούμε δεδομένα στην Ευρώπη και πόσο σπουδαία είναι η ανθεκτικότητα των ανθρώπων που συνεχίζουν να προσφέρουν.
Η ανθρώπινη διάσταση
Ωστόσο, όσο σημαντικές είναι οι παρατηρήσεις για τα συστήματα υγείας, αυτό που μένει βαθύτερα είναι οι άνθρωποι. Τα παιδιά που μας έπιαναν από το χέρι για να μας δείξουν το σχολείο τους, οι δάσκαλοι που δίδασκαν σε λασπόχτιστες αίθουσες με αξιοπρέπεια και χαμόγελο, οι γυναίκες που περπατούν χιλιόμετρα για λίγο νερό και μας καλωσορίζουν σαν παλιούς φίλους. Οι κοινότητες αυτές αποδεικνύουν ότι η αλληλεγγύη δεν είναι απλώς μια λέξη, αλλά ένας τρόπος ζωής.
Μάθημα ανθρωπιάς
Πήγα για να προσφέρω, αλλά έφυγα με περισσότερα από όσα περίμενα. Αυτά τα ταξίδια ήταν σχολεία ανθρωπιάς, σεβασμού, σιωπής και παρατήρησης. Εκεί, μαθαίνεις πόσο εύθραυστη είναι η ανθρώπινη ζωή και πόσο μεγάλη μπορεί να γίνει η ανθρώπινη καρδιά. Η Ρουάντα, η Γκάνα και η Τανζανία δεν ήταν απλώς προορισμοί, αλλά υπενθυμίσεις ότι ο κόσμος δεν αλλάζει μόνο από μεγάλα έργα, αλλά και από μικρές σχέσεις.
Η αλληλεγγύη δεν είναι φιλανθρωπία, αλλά συνάντηση – ένα βλέμμα που συναντά ένα άλλο στο ίδιο ύψος. Η ελπίδα δεν είναι μια αφηρημένη ιδέα, αλλά μια πράξη. Κάθε φορά που επιστρέφω στην Ελλάδα, νιώθω ότι ένα κομμάτι μου μένει εκεί, όχι ως απώλεια, αλλά ως υπόσχεση να επιστρέψω, να συνεχίσω να στηρίζω και να μην ξεχάσω όσα μου δόθηκαν.
Η Αφρική έχει έναν τρόπο να σε αλλάζει αθόρυβα. Σε μαλακώνει και σε δυναμώνει ταυτόχρονα, σε γειώνει και σου ανοίγει τον ορίζοντα. Σου θυμίζει ότι η ανθρωπιά είναι το μόνο πραγματικό κοινό μας έδαφος. Και ίσως αυτό είναι το μεγαλύτερο δώρο αυτών των ταξιδιών: ότι ο κόσμος μπορεί να γίνει καλύτερος, όχι αφηρημένα, αλλά από ανθρώπους. Έναν προς έναν.
