Προβλήματα στο έντερο μπορεί να επηρεάζουν την εξέλιξη της νόσου Πάρκινσον
Τα γαστρεντερικά συμπτώματα συχνά εμφανίζονται χρόνια πριν από την εμφάνιση των τρεμών στη νόσο Πάρκινσον. Νέα στοιχεία υποδεικνύουν ότι η σύνδεση εντέρου-εγκεφάλου μπορεί να διαδραματίσει καθοριστικό ρόλο στις πρώιμες διαδικασίες της νόσου και στη διαχείριση των συμπτωμάτων.
Η σημασία των γαστρεντερικών διαταραχών
Μια πρόσφατη ανασκόπηση που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Integrative Medicine εξετάζει πώς οι γαστρεντερικές διαταραχές σχετίζονται με την εκδήλωση, την πρόοδο και τη διαχείριση της νόσου Πάρκινσον. Σχεδόν το 80% των ατόμων με Πάρκινσον αντιμετωπίζουν γαστρεντερικά προβλήματα, συχνά χρόνια πριν από την εμφάνιση των κινητικών συμπτωμάτων. Η χρόνια δυσκοιλιότητα είναι μια καθημερινή πρόκληση για πολλούς ασθενείς, ακόμη και πριν από τη διάγνωση της νόσου, εγείροντας το ερώτημα αν ορισμένες πτυχές της νόσου αρχίζουν εκτός του εγκεφάλου.
Η σύνδεση εντέρου και εγκεφάλου
Παρά την παραδοσιακή αντίληψη ότι η Πάρκινσον χαρακτηρίζεται κυρίως από κινητικά προβλήματα, ολοένα και περισσότερα στοιχεία αναγνωρίζουν το γαστρεντερικό σύστημα ως έναν σημαντικό πρώιμο παράγοντα που εμπλέκεται στις αλλαγές που σχετίζονται με τη νόσο. Η υγεία του εντέρου και του εγκεφάλου είναι αλληλένδετες μέσω της γαστρεντερικής-εγκεφαλικής σύνδεσης, και απαιτούνται περαιτέρω μελέτες για να διαπιστωθεί αν η αποκατάσταση της ανισορροπίας στο έντερο μπορεί να τροποποιήσει τις διαδικασίες που σχετίζονται με τη νόσο ή τα κλινικά αποτελέσματα.
Προκλήσεις και προοπτικές
Η Πάρκινσον είναι μια προοδευτική νευροεκφυλιστική διαταραχή που συχνά συνδέεται με κινητικά συμπτώματα, όπως τρέμουλο, δυσκαμψία και επιβράδυνση της κίνησης. Ωστόσο, τα μη κινητικά συμπτώματα, ειδικά οι γαστρεντερικές διαταραχές, θεωρούνται πλέον αναπόσπαστο και πρώιμο κομμάτι της νόσου. Τα συμπτώματα όπως η δυσκοιλιότητα και η καθυστερημένη διέλευση του εντέρου εμφανίζονται συχνά πολλά χρόνια πριν από την εκδήλωση κινητικών συμπτωμάτων. Αυτές οι πρώιμες γαστρεντερικές αλλαγές δεν είναι απλώς παρενέργειες της μειωμένης κινητικότητας, αλλά αντικατοπτρίζουν διαδικασίες που σχετίζονται με τη νόσο.
Η κατανόηση της γαστρεντερικής δυσλειτουργίας είναι κρίσιμη, όχι μόνο για την πρώιμη ανίχνευση αλλά και για τη βελτιστοποίηση της διαχείρισης της νόσου. Η γαστρεντερική-εγκεφαλική σύνδεση είναι ένα αμφίδρομο σύστημα επικοινωνίας που συνδέει το γαστρεντερικό σύστημα με το κεντρικό νευρικό σύστημα μέσω νευρικών, ανοσολογικών και μεταβολικών οδών. Ο πνευμονογαστρικός νεύρος συνδέει το έντερο με τον εγκέφαλο, και ολοένα και περισσότερα στοιχεία υποδεικνύουν ότι σε ορισμένα άτομα η Πάρκινσον μπορεί να ακολουθεί ένα μοντέλο «από κάτω προς τα πάνω», στο οποίο οι παθολογικές αλλαγές αρχίζουν στο έντερο και στη συνέχεια επηρεάζουν τον εγκέφαλο.
Αυτές οι διαδικασίες σχετίζονται με, αλλά δεν αποδεικνύονται ως αιτίες, νευροφλεγμονής και βλάβης των νευρώνων, και μπορεί να εξηγήσουν γιατί τα γαστρεντερικά συμπτώματα συχνά προηγούνται της νευρολογικής έκπτωσης. Είναι σημαντικό να σημειωθεί ότι αυτό το μοντέλο δεν ισχύει για όλους τους ασθενείς με Πάρκινσον.
Η γαστρεντερική δυσβίωση αναφέρεται σε μια ανισορροπία στη σύνθεση και τη λειτουργία της μικροχλωρίδας του εντέρου. Στη νόσο Πάρκινσον, το μικροβίωμα του εντέρου συχνά παρουσιάζει αλλαγές, με μειωμένα επίπεδα ευεργετικών βακτηρίων και αυξημένη παρουσία προφλεγμονωδών μικροοργανισμών. Αυτή η ανισορροπία μπορεί να αυξήσει την παραγωγή μικροβιακών μεταβολιτών, οι οποίοι σχετίζονται με φλεγμονές και μπορεί να επηρεάσουν την υγεία του εγκεφάλου.
