Καθηγητής από την Ελλάδα στο Τελ Αβίβ: «Ζούμε σε ένα μικρό καταφύγιο»
Τις τελευταίες κρίσιμες ημέρες, ο Έλληνας καθηγητής Πανεπιστημίου, Λεωνίδας-Ρωμανός Νταβράνογλου, περιγράφει την καθημερινότητά του από ένα καταφύγιο στο Τελ Αβίβ, καθώς οι επιθέσεις με πυραύλους συνεχίζονται. Σε δηλώσεις του στον ΑΝΤ1, τονίζει ότι η αίσθηση της απειλής είναι πλέον μόνιμη, με τους κατοίκους να τηρούν αυστηρά τα πρωτόκολλα ασφαλείας.
Η ζωή στο καταφύγιο
«Βρίσκομαι μέσα σε καταφύγιο. Ξυπνήσαμε το πρωί με σειρήνες, ακούγαμε πυραύλους και ακολουθήσαμε αμέσως το πρωτόκολλο. Πήραμε τα κατοικίδια και κατεβήκαμε στο κρησφύγετο», περιγράφει ο καθηγητής, προσθέτοντας ότι υπάρχουν πολλά δημόσια καταφύγια στην περιοχή, κυρίως υπόγεια. Το συγκεκριμένο που βρίσκεται κάτω από έναν κήπο κατοικίας είναι παλαιού τύπου, με τεθωρακισμένη πόρτα, βασικά εργαλεία και βρύση, αλλά χωρίς τουαλέτα. «Είναι ένα πολύ μικρό δωμάτιο, χωράει περίπου 4 άτομα», σημειώνει.
Αλληλεγγύη και επικοινωνία
Ο καθηγητής αναφέρει ότι οι συνάδελφοί του έσπευσαν να τον βοηθήσουν και τον μετέφεραν στο καταφύγιο, αναδεικνύοντας την αλληλεγγύη που επικρατεί αυτές τις δύσκολες ώρες. Η επικοινωνία με τις αρχές γίνεται κυρίως μέσω μηνυμάτων από τον στρατό, ο οποίος στέλνει ειδοποιήσεις για το πότε πρέπει να κατέβουν στο καταφύγιο και πότε είναι ασφαλές να βγουν.
Σοκαριστικές στιγμές
«Οι πρώτες ημέρες ήταν ιδιαίτερα σοκαριστικές», παραδέχεται. «Η πρώτη φορά που βρέθηκα σε αυτή την κατάσταση ήταν προχθές και ήταν ξαφνικό. Έχουν γίνει πολλές ρίψεις, πέφτουν συνεχώς πύραυλοι. Η στιγμή που αγχώθηκα περισσότερο ήταν όταν λάβαμε μήνυμα ότι υπήρχε drone πάνω από το αυτοκίνητό μας και μας ζητήθηκε να βγούμε», λέει, αποκαλύπτοντας τις αγωνίες που βιώνει.
Σύμφωνα με τον καθηγητή, οι κάτοικοι βλέπουν συχνά τους πυραύλους με γυμνό μάτι. «Οι περισσότεροι αναχαιτίζονται, αλλά σίγουρα αρκετοί έχουν πέσει. Έχουν γίνει χτυπήματα στο Τελ Αβίβ και στην Ιερουσαλήμ. Η γη σειέται από τις εκρήξεις. Όταν έπεσε ένας πύραυλος περίπου ένα χιλιόμετρο από εδώ, ήταν σαν μικρός σεισμός». Ο καθηγητής παραμένει στο καταφύγιο, περιμένοντας τις επόμενες οδηγίες, σε μια καθημερινότητα που πλέον καθορίζεται από τον ήχο των σειρήνων και τα μηνύματα του στρατού.
