Η διάρκεια εκπαίδευσης αυξάνει τον κίνδυνο τραυματισμού στους ξιφομάχους
Η εκπαίδευση για πολλά χρόνια στο ξίφος μπορεί να είναι ο μεγαλύτερος παράγοντας κινδύνου για τραυματισμούς, σύμφωνα με νέα έρευνα που εξετάζει πώς η συσσωρευμένη προπόνηση οδηγεί σε βλάβες από υπερβολική χρήση στους ανταγωνιστικούς ξιφομάχους. Η μελέτη, που δημοσιεύθηκε στο PLOS ONE, αναλύει τα μοτίβα και τους μηχανισμούς τραυματισμών, καθώς και τις ανατομικές περιοχές που πλήττονται περισσότερο.
Φυσικές απαιτήσεις του αθλήματος
Το ξίφος είναι ένα άθλημα που απαιτεί συγκεκριμένες φυσικές ικανότητες, με έντονες πολυκατευθυντικές κινήσεις και επαναλαμβανόμενη, ασύμμετρη φόρτιση των άνω και κάτω άκρων. Αυτή η συνδυαστική πίεση οδηγεί σε ένα μίγμα τραυματισμών που περιλαμβάνει τόσο οξείες όσο και χρόνιες καταστάσεις. Δεδομένου ότι η συμμετοχή σε ανταγωνιστικά επίπεδα μπορεί να διαρκέσει δεκαετίες και να περιλαμβάνει ένα ευρύ φάσμα ηλικιών, η κατανόηση του τρόπου που η συσσωρευμένη προπόνηση επηρεάζει τον κίνδυνο τραυματισμού είναι ζωτικής σημασίας.
Αναλύσεις και ευρήματα
Προγενέστερες έρευνες είχαν εστιάσει κυρίως σε ελίτ αθλητές, επισκέψεις σε τμήματα επειγόντων περιστατικών ή κλινικές ομάδες, γεγονός που συνήθως υπερεκπροσωπεί τους οξείς τραυματισμούς και υποεκπροσωπεί τις καταστάσεις υπερβολικής χρήσης. Παρά τις διαφορές στη μεθοδολογία, οι τραυματισμοί στα κάτω άκρα παραμένουν οι πιο συχνοί, ενώ οι τραυματισμοί στα άνω άκρα σχετίζονται κυρίως με το κυρίαρχο χέρι. Οι αστραγάλους και τα γόνατα είναι οι πιο συχνές περιοχές τραυματισμών σε διάφορους πληθυσμούς.
Λόγω των επαναλαμβανόμενων, μονομερών απαιτήσεων που επιβάλλει η χρήση του όπλου, οι τραυματισμοί στην κυρίαρχη πλευρά είναι πιθανό να είναι πιο συχνοί από ότι δείχνουν τα τρέχοντα δεδομένα. Ωστόσο, οι υπάρχουσες μελέτες περιορίζονται κυρίως σε ανταγωνιστικά ή κλινικά περιβάλλοντα, αφήνοντας ένα κενό στην πληθυσμιακή βάση δεδομένων που να καλύπτει τόσο την προπόνηση όσο και τον ανταγωνισμό. Οι τραυματισμοί που δεν απαιτούν ιατρική φροντίδα, όπως οι χρόνιες ή επαναλαμβανόμενες καταστάσεις, είναι επίσης πιθανό να υποεκπροσωπούνται.
Μελέτη και αποτελέσματα
Μέχρι σήμερα, ελάχιστες μελέτες έχουν καθορίσει με σαφήνεια πώς η φόρτιση της προπόνησης συμβάλλει στον κίνδυνο τραυματισμού. Αν και η αύξηση του όγκου προπόνησης, η μεγαλύτερη εμπειρία και το υψηλότερο επίπεδο ανταγωνισμού έχουν συνδεθεί με αυξημένο κίνδυνο τραυματισμού, η φύση αυτών των σχέσεων παραμένει ελάχιστα κατανοητή.
Μια διατομική, πληθυσμιακή έρευνα πραγματοποιήθηκε μεταξύ ενηλίκων ανταγωνιστών της USA Fencing. Η έρευνα αυτή προσκάλεσε 14,839 ξιφομάχους, ηλικίας 18 ετών και άνω, που ήταν καταχωρημένοι ως Μέλη Ανταγωνιστών στη βάση δεδομένων της USA Fencing.
Η έρευνα περιλάμβανε 79 ερωτήσεις και αναπτύχθηκε από έναν τρεις φορές Ολυμπιονίκη των ΗΠΑ, σε συνεργασία με ιατρικούς ειδικούς και τον Διευθυντή Αθλητικής Ιατρικής της USA Fencing. Μετά από πιλοτική δοκιμή και ανεξάρτητη αξιολόγηση από τέσσερις ελίτ ξιφομάχους, έγιναν μικρές αναθεωρήσεις για λόγους σαφήνειας.
Οι συμμετέχοντες ανέφεραν δημογραφικά στοιχεία, την προπόνηση, την έκθεση σε αγώνες και αυτοαναφερόμενους τραυματισμούς. Περίπου το 89.1% των 303 συμμετεχόντων ανέφεραν τουλάχιστον έναν τραυματισμό σχετικό με το ξίφος. Οι δημογραφικές χαρακτηριστικές, ιδιαίτερα η ηλικία και το φύλο, δεν παρουσίασαν σημαντικές διαφορές μεταξύ των τραυματισμένων.
