Η ανατροπή του The Night Manager δεν θυμίζει John le Carré
Στο πρόσφατο επεισόδιο του Graham Norton Show, ο Tom Hiddleston, καλεσμένος της εκπομπής, άφησε υπονοούμενα ότι το The Night Manager ετοιμάζει μια ανατροπή. Όταν ο παρουσιαστής, με μια δόση ειρωνείας, ρώτησε αν ο Richard Roper είναι πράγματι νεκρός, ο Hiddleston απέφυγε να απαντήσει, κάτι που επιβεβαίωσε τις υποψίες πολλών: ο γοητευτικός έμπορος όπλων δεν έχει πει την τελευταία του λέξη.
Η επιστροφή του Roper και η ανατροπή
Η αποκάλυψη έρχεται στο τέλος του τρίτου επεισοδίου της δεύτερης σεζόν, όπου ο Jonathan Pine παρακολουθεί τον Teddy Dos Santos, τον φερόμενο διάδοχο του εγκληματικού δικτύου. Ξαφνικά, μπροστά του εμφανίζεται μια γνώριμη φιγούρα: ο Roper είναι ζωντανός, με νέο όνομα και ενεργό ρόλο στη δημιουργία μιας ιδιωτικής στρατιωτικής δύναμης. Πατέρας και γιος βρίσκονται πλέον στο ίδιο στρατόπεδο, προσφέροντας ένα twist που, αν και σοκάρει, δεν αιφνιδιάζει πραγματικά.
Η σύγχρονη τηλεόραση και η ανάγκη για ανατροπές
Το πρόβλημα δεν είναι ότι το The Night Manager επέλεξε μια εντυπωσιακή επιστροφή, αλλά ότι η σύγχρονη τηλεόραση έχει εθιστεί σε τέτοιες «ηλεκτροσόκ». Από το Line of Duty μέχρι τις σειρές του Harlan Coben στο Netflix, οι μεγάλες αποκαλύψεις έχουν γίνει σχεδόν υποχρεωτικές. Θάνατοι που αναιρούνται, κακοί που επιστρέφουν και cliffhangers σχεδιασμένοι περισσότερο για τα social media παρά για την αφήγηση.
Αυτή η τάση έρχεται σε αντίθεση με το πνεύμα του John le Carré, ο οποίος δεν βασιζόταν σε εντυπωσιακά τρικ για να χτίσει την ένταση. Οι αποκαλύψεις του προέκυπταν αργά και βασανιστικά, μέσα από ηθικές φθορές και μικρές προδοσίες. Οι καλύτερες μεταφορές του έργου του, όπως το Tinker Tailor Soldier Spy και το The Spy Who Came in from the Cold, κέρδιζαν το βάρος τους με υπομονή και ακρίβεια.
Η νέα σεζόν και οι χαρακτήρες
Η δεύτερη σεζόν του The Night Manager δεν βασίζεται σε μυθιστόρημα του le Carré, καθώς το αρχικό βιβλίο ήταν μοναδικό και η συνέχεια γράφτηκε εξ ολοκλήρου για την τηλεόραση από τον David Farr. Αυτό εξηγεί πολλά και ίσως δικαιολογεί την ανάγκη για ένα δυνατό αφηγηματικό «γάντζο». Τα πρώτα επεισόδια της νέας σεζόν φέρνουν το βάρος της επιστροφής μετά από σχεδόν δέκα χρόνια, με χαρακτήρες που επανατοποθετούνται και πλοκή που καθυστερεί να βρει ρυθμό.
Ωστόσο, όταν η σειρά επανέρχεται στη στιλιζαρισμένη της γοητεία — πολυτελή ξενοδοχεία, ένταση και σεξουαλική φόρτιση — θυμίζει γιατί το κοινό την αγάπησε εξαρχής. Ο Tom Hiddleston παραμένει το μεγάλο ατού, με την εσωστρεφή και τραυματισμένη ψυχραιμία του Jonathan Pine να διατηρεί βάθος, ακόμα και όταν το σενάριο φλερτάρει με την υπερβολή. Ο Diego Calva προσθέτει στον Teddy Dos Santos μια απρόσμενη συναισθηματική διάσταση, αν και το δραματουργικό βάρος του «γιου στη σκιά του πατέρα» δεν αρκεί για να στηρίξει μια σειρά αυτού του μεγέθους.
Η επιστροφή του Roper και τα ερωτήματα ταυτότητας
Η επιστροφή του Hugh Laurie στον ρόλο του Roper είναι σχεδόν ακαταμάχητη. Παρά το παράλογο της επιβίωσής του, η παρουσία του — γεμάτη αλαζονεία, ειρωνεία και υπόγεια απειλή — υπενθυμίζει πόσο απολαυστικός ήταν στον ρόλο. Το μεγαλύτερο ζήτημα της σειράς είναι η ταυτότητά της. Το The Night Manager του 2016 κατάφερνε να ισορροπεί ανάμεσα στον κόσμο του le Carré και μια πιο glamorous, σχεδόν James Bond αισθητική. Το 2026, αυτή η ισορροπία φαίνεται πιο επισφαλής. Η σειρά δεν είναι ούτε τόσο ψυχολογικά αιχμηρή όσο νομίζει, ούτε τόσο απολαυστικά υπερβολική όσο θα μπορούσε να γίνει.
Παρά τις ενστάσεις, η επιστροφή του Roper λειτουργεί. Όχι επειδή είναι κομψή ή πρωτότυπη, αλλά επειδή η τηλεόραση — όπως και η κατασκοπεία — σπάνια αφήνει τους νεκρούς να παραμείνουν θαμμένοι. Όπως αποδεικνύεται, όταν ένα όνομα παραμένει στους τίτλους αρχής, η επιστροφή του ήταν πάντα θέμα χρόνου.
