Μια απογοητευτική αναπαράσταση της ζωής του Michael Jackson

Η πολυαναμενόμενη ταινία ‘Michael’, που απευθύνεται στους θαυμαστές του βασιλιά της ποπ, καταλήγει να είναι μια άτολμη και εξωραϊσμένη αφήγηση της ζωής του. Όσοι προσδοκούσαν μια συγκλονιστική αναβίωση των γεγονότων θα βρουν δυσάρεστη έκπληξη, καθώς η ταινία αφαιρεί κάθε ένταση και δραματουργία, μετατρέποντας τη ζωή ενός από τους πιο σύνθετους καλλιτέχνες της μουσικής ιστορίας σε μια επίπεδη και αμήχανη κινηματογραφική εμπειρία.

Μια άχρωμη αφήγηση

Σε σκηνοθεσία του Antoine Fuqua και με παραγωγή του Graham King, η ταινία διατρέχει μια αυστηρά γραμμική αφήγηση. Ξεκινά από τα πρώτα βήματα του Michael με τους Jackson 5, φτάνει μέχρι τη σόλο καριέρα του, αλλά επηρεάζεται από επίλεκτες επιλογές, σταματώντας σχεδόν τη μέση της δεκαετίας του 1980. Όπως φαίνεται, οι πιο κρίσιμες στιγμές της καριέρας του, καθώς και οι σοβαρές κατηγορίες που τον στιγμάτισαν, λείπουν εντελώς.

Άδοξες ερμηνείες και επιφανειακοί χαρακτήρες

Η ταινία προσφέρει μια “ασφαλή” θεώρηση που στερείται δραματικής έντασης. Ο Colman Domingo, με βαρύ μακιγιάζ, υποδύεται τον πατέρα του Jackson, ενώ ο Jaafar Jackson, ανιψιός του αναβιώνοντας τον ρόλο του θείου του, βασίζεται περισσότερο στην ομοιότητά του παρά στην ικανότητά του να εκφράσει συναισθήματα. Ο ρόλος ηθοποιών όπως ο Miles Teller δεν προσφέρει βάθος, και οι περισσότεροι χαρακτήρες παραμένουν υποτονικοί και λησμονήσιμοι. Ενδεικτική είναι η παντελής απουσία της Janet Jackson, που επιλέγει να μην συμμετάσχει στην ταινία.

Αναισθητοποίηση του μύθου

Ακόμη και οι αναπαραστάσεις των εμβληματικών στιγμών, όπως οι ζωντανές εμφανίσεις και τα βιντεοκλίπ, αδυνατούν να αποδώσουν την ενέργεια που χαρακτήριζε τον Jackson. Ο σεναριογράφος John Logan δημιουργεί μια αφήγηση που στερείται βάθους, και η σκηνοθετική προσέγγιση φαίνεται υπερβολικά προσεκτική και χωρίς σκοπό. Είναι ειρωνικό πως ένας καλλιτέχνης που έχει επαναστατήσει το θέαμα παρουσιάζεται μέσα από μια ταινία που φαίνεται να αποφεύγει το ρίσκο.

Μια αδιάφορη αγιογραφία

Αντί να αποτίσει φόρο τιμής στον “βασιλιά της ποπ”, η ταινία καταλήγει να τον απλοποιεί σε βαθμό που μπορεί και να τον αδικεί. Το ‘Michael’ προσφέρει μια επιφανειακή ματιά στη ζωή του καλλιτέχνη, αποτυγχάνοντας να διακρατήσει την πολυπλοκότητα του μύθου του. Η ταινία τελικά διαψεύδει τις προσδοκίες των θεατών και υπονομεύει την καλλιτεχνική του κληρονομιά.