Αποτυχία της απομάκρυνσης όγκων να βελτιώσει την επιβίωση στον καρκίνο του παχέος εντέρου
Μια σημαντική τυχαιοποιημένη μελέτη αμφισβητεί την υποτιθέμενη ωφέλεια της απομάκρυνσης όγκων σε προχωρημένο καρκίνο του παχέος εντέρου, αποδεικνύοντας ότι δεν υπάρχει κέρδος στην επιβίωση, παρά τους αυξημένους κινδύνους. Η έρευνα αυτή εγείρει σοβαρά ερωτήματα σχετικά με τον ρόλο της απομάκρυνσης όγκων στην καθημερινή φροντίδα.
Η μελέτη και τα ευρήματα
Σύμφωνα με τη μελέτη που δημοσιεύθηκε στο JAMA, η απομάκρυνση όγκων σε συνδυασμό με την τυπική πρώτης γραμμής παρηγορητική χημειοθεραπεία δεν βελτιώνει τα αποτελέσματα επιβίωσης σε ασθενείς με πολυοργανική μεταστατική καρκίνο του παχέος εντέρου (mCRC) σε σύγκριση με τη χημειοθεραπεία μόνη της. Ο καρκίνος του παχέος εντέρου παραμένει μια από τις πιο συχνά διαγνωσμένες κακοήθειες παγκοσμίως και αποτελεί κύρια αιτία θνησιμότητας που σχετίζεται με τον καρκίνο.
Παρά τις προόδους στη διάγνωση και τη θεραπεία, σχεδόν οι μισοί από τους ασθενείς αναπτύσσουν τελικά μεταστατική νόσο, που συνδέεται με πολύ χειρότερα αποτελέσματα. Ωστόσο, σε επιλεγμένους ασθενείς με περιορισμένη μεταστατική εξάπλωση, επιθετικές τοπικές θεραπείες όπως η χειρουργική εκτομή και η θερμική αφαίρεση έχουν μεταμορφώσει την πρόγνωση. Αυτές οι προσεγγίσεις μπορούν να επιτύχουν πενταετικά ποσοστά επιβίωσης από 35% έως 65%, ενώ παράλληλες προόδους στις συστηματικές θεραπείες έχουν επεκτείνει τη μέση συνολική επιβίωση πέρα από 30 μήνες.
Η δομή της έρευνας
Η έρευνα ORCHESTRA, μια τυχαιοποιημένη, ανοιχτού τύπου κλινική δοκιμή φάσης 3, περιλάμβανε 382 ασθενείς με mCRC, οι περισσότεροι από τους οποίους υποβλήθηκαν σε θεραπεία σε νοσοκομεία της Ολλανδίας. Όλοι οι ασθενείς είχαν όγκους που μπορούσαν να απομακρυνθούν τουλάχιστον κατά 80% πριν από την τυχαιοποίηση, πριν ξεκινήσουν την πρώτης γραμμής παρηγορητική χημειοθεραπεία. Σκοπός της μελέτης ήταν να διαπιστωθεί αν η απομάκρυνση θα αύξανε την συνολική επιβίωση κατά τουλάχιστον έξι μήνες.
Πριν από την τυχαιοποίηση, όλοι οι ασθενείς έλαβαν αρχική χημειοθεραπεία με τα τυπικά φάρμακα για τον καρκίνο του παχέος εντέρου. Μόνο οι συμμετέχοντες που αντέδρασαν στη χημειοθεραπεία ή είχαν σταθερή νόσο συνέχισαν στη μελέτη. Στη συνέχεια, οι συμμετέχοντες τυχαιοποιήθηκαν για να λάβουν είτε χημειοθεραπεία μόνο είτε χημειοθεραπεία συν απομάκρυνση όγκων.
Συμπεράσματα και επιπτώσεις
Τα αποτελέσματα της μελέτης δεν έδειξαν σημαντική διαφορά στην συνολική επιβίωση ή στην επιβίωση χωρίς εξέλιξη μεταξύ των ασθενών που έλαβαν μόνο χημειοθεραπεία και αυτών που έλαβαν χημειοθεραπεία με απομάκρυνση όγκων. Ωστόσο, η προσθήκη της απομάκρυνσης σχετίστηκε με αυξημένο φορτίο τοξικότητας, με αύξηση 14,62 ποσοστιαίων μονάδων σε σοβαρές ανεπιθύμητες ενέργειες (53% έναντι 39%). Αυτά τα ευρήματα δεν υποστηρίζουν την υπόθεση ότι η τοπική θεραπεία μπορεί να μειώσει την τοξικότητα που σχετίζεται με τη χημειοθεραπεία, αναβάλλοντας ή διακόπτοντας τη συστηματική θεραπεία. Αξιοσημείωτο είναι ότι τα αποτελέσματα ποιότητας ζωής ήταν παρόμοια και στις δύο ομάδες θεραπείας.
Η διαφοροποίηση στην έκθεση στη θεραπεία μεταξύ των ομάδων ήταν επίσης σημαντική. Λιγότεροι ασθενείς στην ομάδα απομάκρυνσης ολοκλήρωσαν τουλάχιστον έξι μήνες χημειοθεραπείας σε σύγκριση με εκείνους που έλαβαν μόνο χημειοθεραπεία. Οι συγγραφείς υποστηρίζουν ότι αυτό μπορεί να αντικατοπτρίζει παράγοντες όπως η πρόοδος της νόσου κατά τη διάρκεια της τοπικής θεραπείας ή η μειωμένη ικανότητα ή προθυμία να συνεχίσουν τη συστηματική θεραπεία μετά από διαδικασίες απομάκρυνσης.
