Το γράμμα που έδωσε ζωή στον Τζακ τον Αντεροβγάλτη
Ένα γράμμα με κόκκινο μελάνι, γεμάτο ειρωνεία και ανατριχιαστικές λεπτομέρειες, προσέφερε στον άγνωστο δολοφόνο του Γουάιτσαπελ το όνομα που θα μείνει στην ιστορία: «Τζακ ο Αντεροβγάλτης». Παρά το γεγονός ότι τα εγκλήματά του διαπράχθηκαν στα τέλη του 19ου αιώνα, η σκιά του Jack the Ripper συνεχίζει να βαραίνει τη βρετανική πολιτισμική μνήμη. Ο άγνωστος δολοφόνος του Γουάιτσαπελ έχει μετατραπεί σε παγκόσμιο μυστήριο, τροφοδοτώντας επί δεκαετίες ιστορικές έρευνες, θεωρίες και μια ολόκληρη «βιομηχανία» γύρω από το όνομά του.
Τα θύματα και η κοινωνική πραγματικότητα
Οι πέντε λεγόμενες «κανονικές» του θύματα – η Μέρι Αν Νίκολς, η Άννι Τσάπμαν, η Ελίζαμπεθ Στράιντ, η Κάθριν Έντοους και η Μέρι Τζέιν Κέλι – δολοφονήθηκαν μεταξύ Αυγούστου και Νοεμβρίου 1888. Όλες τους ήταν φτωχές εργάτριες του σεξ, θύματα όχι μόνο της βίας ενός μισογύνη δολοφόνου αλλά και της κοινωνικής εγκατάλειψης της εποχής.
Η επιστολή που αναστάτωσε το κοινό
Η υπόθεση συνέπεσε με την έκρηξη του λαϊκού Τύπου στη Βρετανία. Εφημερίδες όπως η The Star και η Illustrated Police News, καθώς και φτηνά λαϊκά φυλλάδια τύπου «Penny Dreadfuls», γέμιζαν τις σελίδες τους με μακάβριες περιγραφές και εικονογραφήσεις, συχνά με ελάχιστη προσήλωση στην ακρίβεια. Μέσα σε αυτό το περιβάλλον υπερβολής και εμπορευματοποίησης, η Αστυνομία και ο Τύπος έλαβαν περίπου 1.000 επιστολές που υποτίθεται ότι προέρχονταν από τον ίδιο τον δολοφόνο. Οι περισσότερες θεωρήθηκαν φάρσες. Ωστόσο, μόλις τρεις κρίθηκαν δυνητικά αυθεντικές: η καρτ ποστάλ «Saucy Jacky», η επιστολή «From Hell» – που συνοδευόταν από μισό ανθρώπινο νεφρό – και η διάσημη «Dear Boss».
Η επιστολή «Dear Boss» εστάλη στις 25 Σεπτεμβρίου 1888 στο Κεντρικό Πρακτορείο Ειδήσεων του Λονδίνου και λίγες ημέρες αργότερα διαβιβάστηκε στη Scotland Yard. Ήταν γραμμένη με κόκκινο μελάνι, γεμάτη ορθογραφικά λάθη και σαρκασμό απέναντι στη Μητροπολιτική Αστυνομία. Ο αποστολέας χλεύαζε τις αποτυχημένες προσπάθειες σύλληψής του και υπέγραφε για πρώτη φορά ως «Jack the Ripper» – ένα όνομα που μέχρι τότε δεν είχε χρησιμοποιηθεί δημοσίως. Λίγες ημέρες μετά την αποστολή της επιστολής, η δολοφονία της Κάθριν Έντοους στο Μάιτερ Σκουέρ φάνηκε να επιβεβαιώνει ορισμένες από τις απειλές που περιείχε το γράμμα, ενισχύοντας την αίσθηση αυθεντικότητας.
Η διαμάχη γύρω από την αυθεντικότητα
Η επιστολή όχι μόνο προσέδωσε δραματικότητα στην υπόθεση, αλλά χάρισε και το προσωνύμιο που θα καθόριζε για πάντα τη συλλογική μνήμη γύρω από τον άγνωστο δολοφόνο. Η γνησιότητα της «Dear Boss» αποτέλεσε αντικείμενο διαμάχης για δεκαετίες. Ορισμένοι ερευνητές και γλωσσολόγοι υποστήριξαν ότι η γνώση λεπτομερειών των εγκλημάτων ενισχύει την πιθανότητα να προερχόταν από τον δράστη. Ωστόσο, το 1931 διατυπώθηκε η θεωρία ότι πίσω από την επιστολή βρισκόταν ο δημοσιογράφος Φρεντ Μπεστ, σε συνεργασία με τον συνάδελφό του Τομ Μπούλεν από την εφημερίδα The Star, με στόχο να διατηρηθεί ζωντανό το ενδιαφέρον του κοινού και, κατ’ επέκταση, οι πωλήσεις.
Η αλήθεια πιθανότατα δεν θα αποσαφηνιστεί ποτέ. Το ίδιο το γράμμα εξαφανίστηκε από τα επίσημα αστυνομικά αρχεία λίγο μετά την έρευνα και επανεμφανίστηκε ανώνυμα σχεδόν έναν αιώνα αργότερα. Σήμερα φυλάσσεται στα The National Archives στο Κιου.
