Ναζόν: Η δραματική ιστορία του Αϊτινού ποδοσφαιριστή που γλίτωσε από τους βομβαρδισμούς
Όταν οι ισραηλινοαμερικανικοί βομβαρδισμοί άρχισαν να σκίζουν τον ουρανό της Τεχεράνης, ο Ντουκένς Ναζόν δεν ήταν σε κάποιο καταφύγιο ή σε αποστολή με την εθνική του ομάδα. Ήταν απλώς ένας 31χρονος επιθετικός, γνωστός ως «ο δικός μας Μπαπέ» στην Αϊτή, που περίμενε να επιβιβαστεί σε μια πτήση. Ωστόσο, εκείνο το πρωινό, το χαμόγελό του γρήγορα έσβησε.
Λίγα λεπτά πριν από την απογείωση, ένα μήνυμα στο Snapchat άλλαξε τα πάντα. «Αν είσαι στο αεροπλάνο, ο Θεός σ’ αγαπάει. Οι σειρήνες μόλις ήχησαν», του είπε ο φίλος του από το Ισραήλ. «Ναι, είμαι μέσα», απάντησε, χαρούμενος. Αρχίσανε να κουβεντιάζουν, αλλά ξαφνικά ο κυβερνήτης ανακοίνωσε: “Όλοι κατεβαίνετε. Οι βομβαρδισμοί ξεκίνησαν”. Εκείνη τη στιγμή, ο πανικός κυριάρχησε.
Η φυγή και η αγωνία στα σύνορα
Η τύχη του Ναζόν είχε παγώσει πάνω στον διάδρομο απογείωσης. Μέσα στον πανικό, κράτησε την ψυχραιμία του, πήρε τη βαλίτσα του και μπήκε στο λεωφορείο της ομάδας που τον γύρισε πίσω στην πόλη. Στον αντίθετο δρόμο, οι ουρές των αυτοκινήτων έφευγαν από την Τεχεράνη σαν ποτάμι που αναζητούσε διέξοδο. Στον ορίζοντα, καπνός. Μια βόμβα είχε πέσει κοντά τους.
Ωστόσο, ο Ναζόν δεν φοβήθηκε. «Είμαι… αδιάβροχος σε αυτά», εξηγεί. Ίσως γιατί στη ζωή του έχει μάθει να επιβιώνει. Ίσως γιατί ο φόβος, όταν έρχεται ξαφνικά, δεν προλαβαίνει να εγκατασταθεί. Η απόφαση ήταν άμεση: έπρεπε να φτάσει στα σύνορα. Δέκα ώρες οδήγησης, μπλόκα, σιωπές και αγωνία. «Φτάσαμε στις 4 το πρωί. Νόμιζα ότι τα σύνορα είναι πάντα ανοιχτά, αλλά ήταν κλειστά», τονίζει.
Η αναμονή και η ελπίδα
Στις 04:00 τα ξημερώματα, έφτασε στη γέφυρα που χωρίζει το Ιράν από το Αζερμπαϊτζάν. Ωστόσο, η έξοδος από μια χώρα δεν σημαίνει πάντα και είσοδο σε μια άλλη. Χωρίς τον απαραίτητο κωδικό βίζας, έμεινε εκεί για 30 ώρες. «Ούτε μέσα ούτε έξω. Οι Ιρανοί είχαν ήδη σφραγίσει την αναχώρησή μου, δεν μπορούσα να επιστρέψω», εξηγεί. Η αγωνία του εντάθηκε καθώς οι ώρες περνούσαν.
«Μου έλεγαν “ίσως αύριο, ίσως στο τέλος της εβδομάδας”. Εκεί αρχίζεις και σκέφτεσαι. Ο μάνατζέρ μου, η οικογένειά μου, φίλοι, χορηγοί, όλοι πίεζαν παντού», αναφέρει. Τελικά, η γραφειοκρατία υποχώρησε μπροστά στην επιμονή. Η μπάρα σηκώθηκε και ο Ναζόν πέρασε.
Η εμπειρία και η σκέψη για την πατρίδα
Η εικόνα που αντίκρισε τον πάγωσε: «Ήταν γκρίζα όλα. Στρατιώτες, ποτάμι, στολές. Έμοιαζε με εμπόλεμη ζώνη». Η γυναίκα του ξενυχτούσε, τα παιδιά του κοιμόντουσαν ανήξερα. Η οικογένεια τηλεφωνούσε παντού, αλλά η αγωνία δεν έχει σύνορα. «Δεν σκέφτηκα ποτέ ότι δεν θα τα καταφέρω», λέει. «Είμαι πειρατής. Μου θύμισε ότι και η χώρα μου περνάει τρομερά πράγματα. Το Πορτ-ο-Πρενς δεν είναι εύκολο». Η εμπειρία αυτή τον σημάδεψε, αλλά του έδωσε και δύναμη να συνεχίσει.
Τώρα, ο Ναζόν σκέφτεται το επόμενο συμβόλαιο, τα γκολ και το Παγκόσμιο Κύπελλο. Ωστόσο, βαθιά μέσα του, η εμπειρία αυτή τον έχει αλλάξει. Γιατί όταν βρέθηκε σε μια χώρα που φλέγεται, η σκέψη του γύρισε στην Αϊτή, την πατρίδα του, που επίσης ζει με τον δικό της διαρκή φόβο.
