Μπορεί μια σπάνια γενετική παραλλαγή να μειώσει το κάπνισμα;
Μια πρόσφατη μελέτη που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Nature Communications ρίχνει φως σε σπάνιες γενετικές παραλλαγές που σχετίζονται με σημαντικά χαμηλότερη κατανάλωση τσιγάρων. Οι ερευνητές εστίασαν σε μια υπομονάδα υποδοχέα νικοτίνης που δεν είχε μελετηθεί εκτενώς, αναδεικνύοντας μια πιθανή νέα βιολογική οδό για τη μείωση της έντασης του καπνίσματος σε διάφορους πληθυσμούς.
Η μελέτη και τα ευρήματά της
Η έρευνα επικεντρώθηκε σε σπάνιες γενετικές παραλλαγές στο γονίδιο CHRNB3, οι οποίες σχετίζονται με μειωμένο αριθμό τσιγάρων που καπνίζονται καθημερινά. Αντί να διαγνώσουν άμεσα την εξάρτηση από τη νικοτίνη, οι ερευνητές χρησιμοποίησαν μια μελέτη εξωσώματος (ExWAS) για να εντοπίσουν αυτές τις παραλλαγές. Τα ευρήματα υποδεικνύουν ότι η αναστολή της β3 υπομονάδας των νικοτινικών υποδοχέων θα μπορούσε να αποτελέσει μια πιθανή θεραπευτική παρέμβαση για τη μείωση της καπνιστικής συμπεριφοράς, εφόσον επιβεβαιωθούν μέσω περαιτέρω λειτουργικών και κλινικών μελετών.
Η σημασία της έρευνας
Το κάπνισμα είναι γνωστό ότι είναι μία από τις πιο επιβλαβείς τροποποιήσιμες συμπεριφορές παγκοσμίως. Έχει αποδειχθεί ότι αυξάνει σημαντικά τον κίνδυνο θνησιμότητας και άλλων παθήσεων, όπως οι καρδιοαγγειακές νόσοι και οι καρκίνοι. Παρά τις δεκαετίες κυβερνητικών εκστρατειών κατά του καπνίσματος, η πρόοδος στην ανάπτυξη νέων φαρμάκων και παρεμβάσεων για την αντιμετώπιση της εξάρτησης από τη νικοτίνη παραμένει περιορισμένη τα τελευταία 20 χρόνια.
Οι περισσότερες τρέχουσες θεραπείες, όπως η βαρενικλίνη, στοχεύουν στους υποδοχείς νικοτίνης α4β2, οι οποίοι μεσολαβούν στα ευχάριστα αποτελέσματα της νικοτίνης και θεωρείται ότι συμβάλλουν στην εθιστική της ικανότητα. Οι ερευνητές έχουν υποθέσει ότι γενετικές μεταλλάξεις στους α4β2 υποδοχείς μπορεί να επηρεάσουν την ατομική ευαισθησία στην εξάρτηση από τη νικοτίνη και τη συμπεριφορά καπνίσματος. Ωστόσο, η πολυπλοκότητα αυτών των υποδοχέων έχει κάνει τη διερεύνηση αυτής της υπόθεσης δύσκολη.
Μέθοδος και ανάλυση
Η μελέτη χρησιμοποίησε προηγμένες μεθόδους επόμενης γενιάς αλληλούχισης, εστιάζοντας σε σπάνιες γενετικές παραλλαγές με συχνότητα κάτω του 1% στον πληθυσμό. Η ανάλυση επικεντρώθηκε στον αριθμό τσιγάρων που καπνίζονται ημερησίως (CPD) ως συμπεριφορικό δείκτη της έντασης του καπνίσματος. Οι ερευνητές ανάλυσαν 37,897 τρέχοντες καπνιστές από τη Μεξικό και χρησιμοποίησαν στατιστικές αναλύσεις για να ενισχύσουν την αξιοπιστία των γενετικών συσχετίσεων.
Μετά την αναγνώριση σπάνιων παραλλαγών που μειώνουν την κατανάλωση τσιγάρων, οι ερευνητές εξέτασαν τα ευρήματά τους σε πρόσθετα σύνολα δεδομένων, συμπεριλαμβανομένου του UK Biobank και του Japan Biobank. Το πιο σημαντικό εύρημα ήταν η παραλλαγή p.Glu284Gly στο γονίδιο CHRNB3, η οποία βρέθηκε αποκλειστικά σε συμμετέχοντες με καταγωγή από αυτόχθονες Μεξικανούς, υποδεικνύοντας ότι οι φορείς της καπνίζουν περίπου 21% λιγότερα τσιγάρα ανά ημέρα σε σύγκριση με μη φορείς.
