Η σημασία της έκφρασης συναισθημάτων για την ανάρρωση από εγκεφαλικό
Σύμφωνα με μια προληπτική μελέτη που θα παρουσιαστεί στο Διεθνές Συνέδριο Εγκεφαλικών της Αμερικανικής Ένωσης Εγκεφαλικών, οι επιζώντες εγκεφαλικών επεισοδίων που δυσκολεύονται να μοιραστούν τις σκέψεις και τα συναισθήματά τους σχετικά με την κατάσταση και το μέλλον τους, παρουσιάζουν πιο αργή σωματική και γνωστική ανάρρωση. Το συνέδριο θα διεξαχθεί στη Νέα Ορλεάνη από 4 έως 6 Φεβρουαρίου 2026, και αποτελεί ένα παγκόσμιο γεγονός αφιερωμένο στην προώθηση της επιστήμης γύρω από την υγεία του εγκεφάλου.
Η σημασία της κοινωνικής υποστήριξης
Όταν οι άνθρωποι προσπαθούν να διαχειριστούν τον σοβαρό στρες και το τραύμα, πολλοί βρίσκουν ανακούφιση σε ένα υποστηρικτικό κοινωνικό περιβάλλον, όπου μπορούν να μοιραστούν τις εμπειρίες τους. Ωστόσο, όταν οι επιζώντες εγκεφαλικών νιώθουν άβολα να εκφράσουν τα συναισθήματά τους, είτε επειδή πιστεύουν ότι θα κάνουν τους άλλους να νιώσουν άβολα είτε γιατί νομίζουν ότι οι άλλοι δεν ενδιαφέρονται, αυτό μπορεί να έχει αρνητικές συνέπειες για την υγεία τους.
Τα ευρήματα της μελέτης
Η ερευνήτρια E. Alison Holman, Ph.D., επικεφαλής της μελέτης και καθηγήτρια νοσηλευτικής στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια, Irvine, εξέτασε κατά πόσο οι κοινωνικοί περιορισμοί στην έκφραση συναισθημάτων επηρεάζουν τη μοναξιά και τις λειτουργικές και γνωστικές αναπηρίες ένα χρόνο μετά το εγκεφαλικό. Η ανάλυση περιλάμβανε περισσότερους από 700 συμμετέχοντες στη μελέτη STRONG (Stroke, sTress, RehabilitatiON, and Genetics), η οποία διεξήχθη σε 28 τοποθεσίες στις Ηνωμένες Πολιτείες. Η μελέτη STRONG έχει ήδη δείξει ότι η ανάρρωση μετά από ένα εγκεφαλικό επεισόδιο είναι χειρότερη εάν ο ασθενής είχε υψηλότερα επίπεδα στρες και τραύματος πριν από το εγκεφαλικό.
Στην τρέχουσα μελέτη, οι ερευνητές αξιολόγησαν την αντίληψη των συμμετεχόντων σχετικά με τους κοινωνικούς περιορισμούς τρεις μήνες μετά το εγκεφαλικό, σε μια περίοδο που ακολουθεί την αρχική διαδικασία ανάρρωσης. Οι επιζώντες του εγκεφαλικού προσδιόρισαν ένα άτομο που εξαρτώνται τακτικά, συχνά έναν μέλος της οικογένειας που λειτουργεί ως φροντιστής, και απάντησαν σε δύο ερωτήσεις σχετικά με τις αλληλεπιδράσεις τους με αυτό το άτομο.
Συμπεράσματα και προτάσεις
Η ανάλυση έδειξε ότι ένα χρόνο μετά το εγκεφαλικό, οι άνθρωποι που ένιωθαν λιγότερο ικανοί να μοιραστούν ανοιχτά τα συναισθήματά τους 90 ημέρες μετά το εγκεφαλικό, παρουσίαζαν περισσότερες προκλήσεις. Όπως δήλωσε η Holman, “Το επίπεδο κοινωνικών περιορισμών 90 ημέρες μετά ήταν εξίσου αποτελεσματικό στο να προβλέψει τη συνολική αναπηρία και τη σωματική λειτουργία ένα χρόνο αργότερα, όσο και η αρχική σοβαρότητα του εγκεφαλικού”. Η Holman προτρέπει τους επαγγελματίες υγειονομικής περίθαλψης να ερευνούν την κοινωνική κατάσταση των ασθενών νωρίς μετά το εγκεφαλικό, ώστε να κατανοήσουν αν αυτή μπορεί να επηρεάσει την ανάρρωση.
Για τους φροντιστές, η Holman προτείνει να δημιουργούν ένα ασφαλές περιβάλλον για να μπορούν οι επιζώντες να μοιραστούν τα συναισθήματά τους. “Είναι σημαντικό να τους δώσετε χώρο να μιλήσουν για το εγκεφαλικό τους, να εκφράσουν τα συναισθήματά τους και να επεξεργαστούν ό,τι έχουν βιώσει. Ωστόσο, μην προσπαθείτε να τους πιέσετε, καθώς δεν χρειάζεται όλοι να εκφράσουν τα συναισθήματά τους. Η παροχή ενός ασφαλούς χώρου για να μοιραστούν, αν το χρειάζονται, είναι το κλειδί”.
Οι ερευνητές επισημαίνουν ότι αν τα αποτελέσματα αυτά επιβεβαιωθούν σε μελλοντικές μελέτες, θα μπορούσαν να σχεδιαστούν παρεμβάσεις που θα βοηθήσουν τους επιζώντες εγκεφαλικών να αντιμετωπίσουν λιγότερους κοινωνικούς περιορισμούς.
