Πώς το DNA και οι εμπειρίες ζωής επηρεάζουν το ανθρώπινο ανοσοποιητικό σύστημα
Μια πρόσφατη μελέτη που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Nature Genetics προσφέρει μια λεπτομερή εικόνα για το πώς οι κληρονομικές γενετικές πληροφορίες και οι περιβαλλοντικές επιρροές διαμορφώνουν το ανθρώπινο ανοσοποιητικό σύστημα. Οι ερευνητές δημιούργησαν έναν εκτενή χάρτη που αναλύει δείγματα αίματος από 110 δωρητές, οι οποίοι είχαν εκτεθεί σε παθογόνους παράγοντες όπως ο HIV και ο COVID-19, καθώς και σε χημικές ουσίες όπως τα φυτοφάρμακα.
Η αλληλεπίδραση γενετικής και περιβάλλοντος
Τα ευρήματα της μελέτης δείχνουν ότι οι γενετικοί παράγοντες επηρεάζουν κυρίως τα γονίδια των μνημονικών ανοσοποιητικών κυττάρων, ενώ οι περιβαλλοντικοί παράγοντες τροποποιούν τους ρυθμιστικούς μηχανισμούς στα ανώριμα ανοσοποιητικά κύτταρα. Αυτή η ανακάλυψη προσφέρει μια υψηλής ανάλυσης εικόνα για το πώς η ιστορία μολύνσεων και το DNA συμβάλλουν στη διαμόρφωση των καταστάσεων και των λειτουργιών των ανοσοποιητικών κυττάρων, με τις επιγενετικές αλλαγές να συνδέονται συχνά με την τροποποίηση της προσβασιμότητας του χρωματίνης σε ρυθμιστικές περιοχές.
Ανατροπή παραδοσιακών αντιλήψεων
Η παραδοσιακή αντίληψη ήθελε τις περιβαλλοντικές επιρροές να καθορίζουν τις μακροχρόνιες υγειονομικές συνέπειες ενός ατόμου. Ωστόσο, η ανακάλυψη της σημασίας του DNA έχει μεταφέρει τη συζήτηση σε ένα νέο επίπεδο, αναδεικνύοντας τη διαρκή αντιπαράθεση μεταξύ φύσης και ανατροφής στην ανθρώπινη ανάπτυξη.
Οι επιστήμονες συμφωνούν ότι ένα από τα πιο σημαντικά μοντέλα της αλληλεπίδρασης μεταξύ γενετικής και περιβάλλοντος είναι αυτό του ανοσοποιητικού συστήματος, το οποίο πρέπει να είναι αρκετά αυστηρό για να διακρίνει το «εγώ» από το «μη-εγώ», αλλά και αρκετά ευέλικτο για να προσαρμόζεται σε νέες απειλές.
Η σημασία του επιγενετικού μηχανισμού
Η μελέτη εστιάζει στην επιγενετική, η οποία αναφέρεται στη μηχανιστική αλληλεπίδραση μεταξύ γενετικής και περιβάλλοντος, που οδηγεί σε αλλαγές στην έκφραση των γονιδίων χωρίς να τροποποιείται η υποκείμενη γενετική ακολουθία. Ένας από τους κύριους μηχανισμούς που χρησιμοποιεί η επιγενετική είναι η μεθυλίωση του DNA, όπου προστίθενται χημικές ετικέτες στα γονίδια, λειτουργώντας σαν διακόπτες που αυξάνουν ή μειώνουν την έκφραση των γονιδίων.
Η παρούσα μελέτη επιδιώκει να γεφυρώσει τα κενά της προηγούμενης έρευνας, αναλύοντας 171 δείγματα περιφερικών μονοπυρηνικών κυττάρων αίματος από 110 άτομα, συμπεριλαμβανομένων υγιών δωρητών και ατόμων με συγκεκριμένες εκθέσεις.
Με την ανάλυση των δειγμάτων, οι ερευνητές κατάφεραν να εντοπίσουν τις επιγενετικές περιοχές που σχετίζονται με τις εκθέσεις και τους γονότυπους, προσφέροντας έτσι μια νέα προοπτική για την κατανόηση της υγείας του ανοσοποιητικού συστήματος.
