Γλυφάδα: Αποκαλύψεις για την ψυχιατρική διαχείριση του πατροκτόνου
Η τραγική υπόθεση της πατροκτονίας στη Γλυφάδα έχει προκαλέσει σοκ και αναστάτωση στην κοινωνία, επαναφέροντας στο προσκήνιο τη συζήτηση γύρω από τη διαχείριση των ψυχικά ασθενών. Η περίπτωση του 46χρονου δράστη, ο οποίος είχε νοσηλευτεί στο παρελθόν, φέρνει στο φως σημαντικά νομικά και ιατρικά ζητήματα που χρήζουν προσοχής.
Η νομική διάσταση της υπόθεσης
Μιλώντας για το θέμα, ο πρόεδρος της ΠΟΕΔΗΝ, Μιχάλης Γιαννάκος, υπογράμμισε την ανάγκη να κατανοήσουμε γιατί ένας άνθρωπος με τέτοιο ιστορικό κυκλοφορούσε ελεύθερος. Όπως εξήγησε, όταν ένα δικαστήριο κρίνει κάποιον ακαταλόγιστο για ανθρωποκτονία, ενεργοποιείται το άρθρο 69 του Ποινικού Κώδικα. Αυτό σημαίνει ότι ο δράστης θα πρέπει να παραμείνει σε ψυχιατρική πτέρυγα εφ’ όρου ζωής, καθώς κανένας γιατρός δεν μπορεί να υπογράψει εξιτήριο χωρίς νέα δικαστική απόφαση.
Η πορεία του δράστη
Στην περίπτωση του 46χρονου, όμως, τα πράγματα ήταν διαφορετικά. Μετά την αποφυλάκισή του για τον φόνο της μητέρας του, εισήχθη στο Δρομοκαΐτειο όχι ως ακαταλόγιστος, αλλά ως ελεύθερος πολίτης μέσω της διαδικασίας της ακούσιας νοσηλείας, σύμφωνα με τον νόμο 2071/92. Αυτή η διαδικασία απαιτεί εισαγγελική παραγγελία και τη γνώμη δύο γιατρών, αλλά έχει αυστηρό χρονικό όριο: η νοσηλεία δεν μπορεί να ξεπεράσει τους έξι μήνες.
Ερωτήματα και ανησυχίες
Όπως αναφέρει ο κ. Γιαννάκος, το νοσοκομείο τήρησε τις προβλεπόμενες διαδικασίες, καθώς ο δράστης νοσηλεύτηκε αρχικά τον Μάιο του 2018 για 11 ημέρες και επανεισήχθη τον Δεκέμβριο της ίδιας χρονιάς, παραμένοντας έως τον Ιανουάριο του 2019. Ωστόσο, ο πρόεδρος της ΠΟΕΔΗΝ θέτει το ερώτημα: «Πώς μπορούσε να νοσηλεύεται τόσα χρόνια στο Δρομοκαΐτειο, όταν από το νόμο είχε την υποχρέωση το ίδρυμα να του δώσει εξιτήριο εντός εξαμήνου;». Ο πατέρας του θύματος και ο δικηγόρος του είχαν προσπαθήσει να διεκδικήσουν τα δικαιώματα του ασθενούς για έξοδο από την κλινική.
Ο Μιχάλης Γιαννάκος τονίζει πως μεταξύ της τελευταίας νοσηλείας και του νέου εγκλήματος μεσολάβησαν οκτώ χρόνια. Επισημαίνει ότι οι απόψεις που συνδέουν την ψυχική νόσο με την εγκληματικότητα είναι επικίνδυνες και αναχρονιστικές, καθώς οι στατιστικές δεν δείχνουν ότι οι ψυχικά ασθενείς διαπράττουν περισσότερα εγκλήματα από τους υπόλοιπους πολίτες. «Η επιστροφή σε μεσαιωνικές πρακτικές απομόνωσης δεν είναι λύση», καταλήγει.
Η ουσία της υπόθεσης, όπως προκύπτει από τα έγγραφα της ομοσπονδίας, είναι ότι ο δράστης δεν είχε ενταχθεί στο αυστηρό πλαίσιο του άρθρου 69 μετά την πρώτη του καταδίκη. Αυτό καθιστούσε αδύνατη τη μόνιμη κράτησή του σε ψυχιατρικό ίδρυμα από το ιατρικό προσωπικό, γεγονός που ενδεχομένως να είχε σοβαρές συνέπειες.
