Νέα έρευνα αποκαλύπτει γιατί οι πάσχοντες από IBD διατρέχουν υψηλότερο κίνδυνο καρκίνου του παχέος εντέρου
Μια σειρά ανοσολογικών αντιδράσεων στο έντερο, που προκαλούνται από μια σημαντική πρωτεΐνη σήμανσης και μια αύξηση των λευκών αιμοσφαιρίων από τον μυελό των οστών, μπορεί να εξηγήσει γιατί οι ασθενείς με φλεγμονώδη νόσο του εντέρου (IBD) έχουν αυξημένο κίνδυνο εμφάνισης καρκίνου του παχέος εντέρου. Αυτή η προκλινική μελέτη, που διεξήχθη από ερευνητές του Weill Cornell Medicine, ανοίγει νέους δρόμους για τη διάγνωση, την παρακολούθηση και τη θεραπεία της IBD.
Η σημασία της πρωτεΐνης TL1A
Η μελέτη εστιάζει στην πρωτεΐνη TL1A, μια φλεγμονώδης ανοσολογική σήμανση που έχει συνδεθεί με την IBD και τον καρκίνο του παχέος εντέρου. Πειραματικά φάρμακα που αναστέλλουν τη δραστηριότητα της TL1A έχουν δείξει υποσχόμενα αποτελέσματα κατά της IBD σε κλινικές δοκιμές. Ωστόσο, οι μηχανισμοί μέσω των οποίων η TL1A προάγει την ασθένεια και τους σχετικούς όγκους παρέμεναν ασαφείς. Η μελέτη, που δημοσιεύθηκε στις 22 Ιανουαρίου στο περιοδικό Immunity, αποδεικνύει ότι σε πειραματικά μοντέλα, η TL1A επηρεάζει κυρίως τα ανοσοκύτταρα του εντέρου, γνωστά ως ILC3s. Όταν αυτά τα κύτταρα ενεργοποιούνται από την TL1A, προκαλούν μια αύξηση των λευκών αιμοσφαιρίων, συγκεκριμένα των ουδετερόφιλων, από τον μυελό των οστών και τα ανασυντάσσουν με τρόπους που προάγουν την ανάπτυξη όγκων.
Σημαντικά ευρήματα για τη θεραπεία της IBD
Αυτά τα ευρήματα είναι ιδιαίτερα σημαντικά, δεδομένου του έντονου ενδιαφέροντος της ιατρικής κοινότητας για την κατανόηση του ρόλου της TL1A στην IBD και της πιθανής σχέσης της με τον καρκίνο του παχέος εντέρου. Η IBD, που περιλαμβάνει τη νόσο του Crohn και την ελκώδη κολίτιδα, χαρακτηρίζεται από χρόνια φλεγμονή του εντέρου. Σύμφωνα με τα Κέντρα Ελέγχου και Πρόληψης Νοσημάτων των ΗΠΑ, μεταξύ 2.4 και 3.1 εκατομμυρίων Αμερικανών πάσχουν από αυτή την κατάσταση, η οποία αυξάνει τον κίνδυνο για άλλες αυτοάνοσες και φλεγμονώδεις παθήσεις, καθώς και τον κίνδυνο καρκίνου του παχέος εντέρου, ο οποίος συνήθως εμφανίζεται σε νεότερες ηλικίες με χειρότερες εκβάσεις.
Προοπτικές για την κλινική πρακτική
Η ομάδα του Δρ. Randy Longman διαπίστωσε ότι η TL1A, που παράγεται κυρίως από άλλα ανοσοκύτταρα στο έντερο των ασθενών με IBD, προάγει την ανάπτυξη όγκων κυρίως μέσω των ILC3 κυττάρων. Όταν ενεργοποιούνται από την TL1A, αυτά τα κύτταρα εκκρίνουν έναν παράγοντα ανάπτυξης αιμοσφαιρίων, τον GM-CSF, που προκαλεί μια διαδικασία γνωστή ως «επείγουσα παραγωγή κοκκιοκυττάρων», οδηγώντας σε μια έκρηξη νέας παραγωγής ουδετερόφιλων στον μυελό των οστών και στην εισροή τους στο έντερο. Σε πειραματικά μοντέλα καρκίνου του εντέρου, η προσθήκη αυτών των ουδετερόφιλων ήταν αρκετή για να προάγει την ανάπτυξη όγκων.
Η έρευνα αυτή υποδεικνύει ότι τόσο η TL1A όσο και οι ILC3s, ο GM-CSF και οι ουδετερόφιλοι που καλούνται από τους ILC3s θα μπορούσαν να αποτελέσουν στόχους για μελλοντικές στρατηγικές θεραπείας της IBD και πρόληψης των σχετικών καρκίνων του παχέος εντέρου. Ο Δρ. Sílvia Pires, πρώτη συγγραφέας της μελέτης, τόνισε ότι είναι ενθουσιαστικό για τους κλινικούς ιατρούς στον τομέα της IBD να γνωρίζουν ότι υπάρχει μια συστηματική διαδικασία σε εξέλιξη, που εμπλέκει τόσο το έντερο όσο και τον μυελό των οστών, με προοπτική να οδηγήσει σε εξατομικευμένη ιατρική για την IBD.
Η ομάδα συνεχίζει με περαιτέρω μελέτες για αυτή τη διαδρομή επικοινωνίας των κυττάρων, εξετάζοντας την πιθανή πρώιμη επίδραση της περιοδικής έκθεσης στον GM-CSF στην ευαισθητοποίηση των κυττάρων του μυελού, καθιστώντας την IBD ολοένα και πιο πιθανή.
