Σύνδεση ανώμαλου κολλαγόνου σε ουλές μήτρας με ανάπτυξη πλακούντα ακρέτα
Η κατάσταση του πλακούντα ακρέτα, που κάποτε θεωρούνταν σπάνια, επηρεάζει σήμερα περίπου 14.000 εγκυμοσύνες ετησίως, αποτελώντας σοβαρή αιτία μητρικών θανάτων. Παρά την αύξηση της συχνότητας, οι αιτίες πίσω από αυτήν την πάθηση παραμένουν σε μεγάλο βαθμό ασαφείς. Ο πλακούντας ακρέτα συμβαίνει όταν ο πλακούντας εισχωρεί πολύ βαθιά στο τοίχωμα της μήτρας και δεν αποκολλάται μετά τη γέννα, συχνά οδηγώντας σε επικίνδυνες αιμορραγίες και ανάγκη για υστερεκτομή.
Η σημασία των ουλών από καισαρικές τομές
Ο πιο ισχυρός και κοινός παράγοντας κινδύνου είναι οι προηγούμενες καισαρικές τομές, καθώς οι ουλές από αυτές τις διαδικασίες μπορούν να αλλάξουν τον τρόπο που ο πλακούντας προσκολλάται σε μελλοντικές εγκυμοσύνες. Μια νέα μελέτη που διεξήχθη από το UCLA Health υποδεικνύει ότι ο τρόπος που επουλώνονται αυτές οι ουλές μπορεί να είναι το κλειδί για την κατανόηση της ανάπτυξης του πλακούντα ακρέτα και ποιοι είναι οι κίνδυνοι που σχετίζονται με αυτήν.
Τα ευρήματα της έρευνας
«Τα ευρήματά μας δείχνουν ότι το κύριο πρόβλημα στον πλακούντα ακρέτα δεν είναι η ανώμαλη ανάπτυξη του πλακούντα, αλλά το πώς οι ουλές στη μήτρα αλλάζουν τη δομή και την οργάνωση του κολλαγόνου, αυξάνοντας τους κινδύνους κατά τη διάρκεια της γέννας», δήλωσε η Δρ. Υάλντα Αφσάρ, αναπληρώτρια καθηγήτρια μαιευτικής και γυναικολογίας στο UCLA. Η μελέτη, που δημοσιεύθηκε στο American Journal of Obstetrics and Gynecology, χρησιμοποίησε χειρουργικά δείγματα, μοντέλα ποντικών και ένα εργαστηριακό σύστημα για να εξερευνήσει πώς η ανώμαλη δομή του κολλαγόνου συμβάλλει στην παθολογική προσκόλληση του πλακούντα.
Μέσω προηγμένης τρισδιάστατης απεικόνισης, οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι το ανώμαλο κολλαγόνο σε παλιές ουλές της μήτρας διασπά τη φυσιολογική διαχωριστική γραμμή μεταξύ μήτρας και πλακούντα, δημιουργώντας ένα ευνοϊκό περιβάλλον για την ανώμαλη προσκόλληση του πλακούντα και αυξάνοντας τον κίνδυνο κατά τη γέννα.
Προοπτικές για μελλοντική έρευνα
Οι ερευνητές συγκέντρωσαν δείγματα από 13 ασθενείς με πλακούντα ακρέτα και 10 με παράγοντες κινδύνου αλλά χωρίς αυτήν την πάθηση, αναλύοντας ιστούς από περιοχές όπου ο πλακούντας προσκολλήθηκε και όπου δεν το έκανε. Τα ευρήματα αποκάλυψαν ότι η επίμονη φλεγμονή και τα ανοσοκύτταρα, γνωστά ως μακροφάγοι, παρεμβαίνουν στην κανονική αναδόμηση των ουλών, οδηγώντας σε ανώμαλη αρχιτεκτονική κολλαγόνου που προάγει την παθολογική προσκόλληση του πλακούντα.
Όπως προκύπτει, δεν επουλώνονται όλες οι ουλές με τον ίδιο τρόπο. Αυτή η έρευνα βοηθά στην κατανόηση γιατί ορισμένες γυναίκες με προηγούμενες καισαρικές τομές αναπτύσσουν πλακούντα ακρέτα, ενώ άλλες όχι, και ανοίγει νέους δρόμους για την πρώιμη αναγνώριση κινδύνου πριν από την εγκυμοσύνη ή νωρίς στην κύηση.
