Κραν Μοντανά: Συγκλονιστική μαρτυρία 19χρονου ήρωα από την τραγωδία
Η νύχτα της Πρωτοχρονιάς στο κοσμοπολίτικο θέρετρο Κραν Μοντανά της Ελβετίας μετατράπηκε σε εφιάλτη, όταν το μπαρ Le Constellation τυλίχθηκε στις φλόγες. Ο απολογισμός είναι τραγικός: πάνω από 40 νεκροί, τουλάχιστον 115 τραυματίες και αρκετοί αγνοούμενοι, ανάμεσά τους και μία Ελληνίδα.
Η μαρτυρία του Τζιάνι
Ο Τζιάνι, ένας 19χρονος Ιταλός φοιτητής Μηχανολογίας στη Γενεύη, βρισκόταν στο Κραν Μοντανά για διακοπές και περιγράφει τις τρομακτικές στιγμές που εκτυλίχθηκαν εκείνη τη νύχτα στην εφημερίδα L’ Essentiel. Έφτασε στο μπαρ νωρίς, καθώς ενημερώθηκε από μια φίλη του, που είχε βρεθεί στο σημείο λίγα λεπτά μετά την έκρηξη. “Άκουσε δυνατές εκρήξεις και είδε φλόγες. Κατάλαβα αμέσως ότι κάτι σοβαρό είχε συμβεί”, αναφέρει.
Σκηνές φρίκης και αυτοσχέδιες διασώσεις
Όταν ο Τζιάνι έφτασε, δεν είχαν φτάσει ακόμα πυροσβεστικά οχήματα ή ασθενοφόρα. “Οι διασώστες εμφανίστηκαν σχετικά γρήγορα, αλλά από μακριά. Τα ασθενοφόρα καθυστέρησαν πολύ”, λέει. Η κατάσταση ήταν ήδη δραματική: “Άνθρωποι κείτονταν στο έδαφος, χωρίς ρούχα, παραμορφωμένοι και καμένοι”.
Αφού αποκλείστηκε ο χώρος, ο νεαρός προσφέρθηκε να βοηθήσει τους πυροσβέστες, καθώς είχε κάποια εμπειρία στην πολιτική προστασία. “Δεν υπήρχαν αρκετά χέρια. Δεν έχω ξαναδεί τόσους ανθρώπους σε τόσο άσχημη κατάσταση”, τονίζει. Αρχικά, βοήθησαν όσους μπορούσαν να κινηθούν, αλλά όσο περνούσε η ώρα, οι τραυματίες γίνονταν όλο και πιο σοβαροί. “Εκτεταμένα εγκαύματα. Πρόσωπα και μαλλιά είχαν εξαφανιστεί. Το δέρμα ήταν μαυρισμένο, τα ρούχα είχαν λιώσει πάνω τους”.
Η σκληρή πραγματικότητα της διάσωσης
Μαζί με άλλους παρευρισκόμενους, έφτιαξαν αυτοσχέδια φορεία από μεταλλικές βάσεις καναπέδων για να απομακρύνουν τους τραυματίες. Η έλλειψη εξοπλισμού και προσωπικού τους ανάγκασε να πάρουν σκληρές αποφάσεις. “Κάποιες φορές έπρεπε να αφήσουμε ανθρώπους στο έδαφος για να βγάλουμε άλλους που είχαν μείνει μέσα”, περιγράφει, αναφερόμενος σε σκηνές απόλυτου χάους. “Είδα ανθρώπους σχεδόν διαμελισμένους, που δεν αντιδρούσαν πια. ΚΑΡΠΑ, κραυγές. Είδα πολλούς να πεθαίνουν μπροστά στα μάτια μου”.
Οι επιχειρήσεις διάσωσης συνεχίστηκαν μέχρι τις 5 το πρωί, με τη θερμοκρασία να πέφτει στους -11 βαθμούς Κελσίου. “Έτρεχα στα διπλανά μπαρ για να βρω κουβέρτες”, θυμάται. Η σύγχυση ήταν τέτοια που, όπως λέει, “δεν ξεχώριζες παιδί από ενήλικα, γυναίκα από άνδρα. Τα εγκαύματα ήταν τόσο βαριά που η αναγνώριση ήταν αδύνατη”.
Αναζητώντας βοήθεια
Παρά τις φρικτές εικόνες που αντίκρισε, ο Τζιάνι πιστεύει ότι βοήθησε να σωθούν ζωές. “Είμαι σίγουρος ότι βοήθησα ανθρώπους. Πολύ λίγοι πολίτες έσπευσαν να συνδράμουν – μόλις τρεις ή τέσσερις”, αναφέρει. Ακόμα και οι επαγγελματίες διασώστες, όπως λέει, κατέρρεαν ψυχολογικά: “Οι πυροσβέστες έκλαιγαν. Ήταν χειρότερο από ταινία τρόμου”.
Μερικές μέρες αργότερα, ο νεαρός δυσκολεύεται να επεξεργαστεί όσα έζησε. “Η αδρεναλίνη με κράτησε όρθιο όλη τη νύχτα. Ακόμη δεν το έχω επεξεργαστεί”, λέει, εκφράζοντας την απογοήτευσή του για την έλλειψη υποστήριξης μετά την τραγωδία. “Δεν μου προσφέρθηκε καμία βοήθεια, ούτε ιατρική φροντίδα, παρότι είχα εκτεθεί σε καπνούς. Ο μόνος που μου μίλησε ήταν ένας αστυνομικός που μου ζήτησε να αποχωρήσω”.
